ปมองเจ้าใหญ่ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่านางคือเด็กทารกที่เก็บมาเมื่อสิบสามปีก่อน คำพูดนี้เป็นความจริงหรือไม่”
เจ้าใหญ่เห็นว่าเรื่องใกล้แดงแล้ว สีหน้าจึงเปลี่ยนไปโดยพลัน เขาวางแผนทุกอย่างไว้ดิบดี สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นแผนการที่ไม่แทบจะไม่มีช่องโหว่เลยด้วยซ้ำ
แต่ใครจะรู้ว่าตั้งแต่ผู้สูงศักดิ์ท่านนี้เข้าประตูมา ยังไม่ทันได้พูดอะไรเท่าไร เขายังไม่ทันเอ่ยสิ่งที่ตนคิดใคร่ครวญไว้อย่างดีออกมาจนจบ อีกฝ่ายก็มองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว เพราะเหตุใดกัน แผนการของเขายังสมบูรณ์แบบไม่พอหรือ
เจ้าใหญ่จะรู้ได้อย่างไรว่าสำหรับเผยชิงหานแล้ว ตั้งแต่เขาเห็นเจ้าใหญ่ ตั้งแต่เขาเข้าประตูรั้วสกุลไป๋เข้ามา เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แม้กระทั่งไม่ชอบมาพากลจนเกินไป เจ้าใหญ่ก็กระตือรือร้นเสียเหลือเกิน ต่อให้เป็นคนที่ชอบรับแขกเพียงใด ก็ต้องถามว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร ต้องการอะไร มาดีหรือมาร้าย ทว่าคนผู้นี้กลับไม่ถามสักคำ ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการคาดเดาของทั้งหมด
ตอนที่เขาเพิ่งนำรูปเหมือนของพู่หยกออกมา เขายังไม่ได้อธิบายอะไรทั้งสิ้น อีกทั้งเด็กสาวคนนั้นก็เดินออกมาด้วยตนเองอีก คำพูดของเจ้าใหญ่เมื่อครู่นี้ก็ปลอมจนไม่รู
