้จะปลอมกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว
“พูดไม่ออกเลยหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปลอมแปลงสายเลือดก็ถือว่าผิดกฎหมายเช่นกัน” เผยชิงหานมองเจ้าใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา แววตาของเขามีความเหยียดหยามฉายชัด
เจ้าใหญ่เห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปงแล้ว จึงตกใจจนเข่าอ่อน เสียงพูดของเผยชิงหานเมื่อครู่ดูเยือกเย็นมาก เขาจึงคุกเข่าลงกล่าวว่า “ใต้เท้าไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าถูกภูตผีดลใจ หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ”
“พูดมาสิ ว่าแท้จริงแล้วเจ้าได้พู่หยกนี้มาได้อย่างไร แล้วเด็กทารกเมื่อสิบสามปีก่อนนั้น ความจริงแล้วอยู่ที่นี่หรือไม่” เผยชิงหานถามเสียงเย็น
หัวใจของไป๋เจินจูเต้นโครมคราม ไม่รู้ว่านางได้ความกล้าหาญมาจากที่ใด แย่งเจ้าใหญ่พูดเสียงดัง “เด็กทารกคนนั้นตายไปตั้งแต่ตอนที่พ่อข้าพบนางแล้ว พ่อข้าจึงนำกลับมาเพียงพู่หยก ส่วนศพเด็กก็ฝังอยู่ในภูเขานั่นแหละ”
นางคิดดูแล้ว ถ้าหากนางไม่ได้ไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้ ไป๋จื่อผู้นั้นก็ไปไม่ได้เช่นกัน
เมื่อได้ยินว่าเด็กทารกคนนั้นตายไปแล้ว เผยชิงหานก็พลันคลายใจ ความดุดันบนใบหน้าอ่อนลงหลายส่วนเช่นกัน
เขาถามเจ้าใหญ่ว่า “ที่นางพูดเป็นเรื่องจริงหรือ”
เจ้าใหญ่เกลียดแค้นไป๋จื่อจะตาย ย่อมไม่อยากให้ไ
