วงมา เพราะต้องการตรวจสอบทุกอย่างให้ละเอียดที่สุด”
“นี่ เหตุใดข้าไม่มีโอกาสดีเช่นนี้บ้าง หากพู่หยกนี้อยู่ในมือข้า ข้าจะนำไปใช้สำหรับแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ไต่เต้าไปยังตำแหน่งที่สูงขึ้น ช่างน่าเสียดายนัก!”
“เจ้าคิดอะไรเพ้อเจ้อ อย่างเจ้าจะไต่เต้าไปยังตำแหน่งที่สูงกว่านี้ได้อีกหรือ ฝันไปเถอะ!”
แม้เสียงสนทนาของทั้งสองคนจะเบาทีเดียว ทว่าเจ้าใหญ่ที่หลบมุมอยู่กลับได้ยินชัดแจ้ง เขาตกใจจนอ้าปากค้างอยู่นาน เมื่อพนักงานสองคนนั้นไปแล้ว เขาก็หมุนกายวิ่งออกจากโรงรับจำนำ กลับไปยังสกุลไป๋ทันที
ครั้นเพิ่งกลับถึงสกุลไป๋ เขาเห็นว่ามีคนยืนอยู่ในลานบ้านสองคน เป็นพี่น้องของสกุลหลิว พวกเขากำลังพูดอะไรบางอย่างกับหลิวซื่อ ฝ่ายหลิวซื่อก้มหน้าลง ไม่พูดไม่จา ทันทีที่นางเห็นเจ้าใหญ่ปรี่เข้ามา นางก็รีบถามเขาว่า “สามีข้า เจ้าไปแย่งปิ่นจากแม่ข้าที่สกุลหลิวจริงหรือ”
ตอนนี้เจ้าใหญ่ไม่มีกะใจจะถกเถียงกับพวกเขาเรื่องนี้ เขารีบหยิบปิ่นออกมาจากในอกเสื้อ โยนลงตรงหน้าพี่สองสกุลหลิว “นำไปเถอะ แล้วรีบไปเสีย ต่อไปอย่าได้มาที่นี่อีก พวกข้าสกุลไป๋ไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันท์เครือญาติกับพวกเจ้าแล้ว”
พี่น้องสกุลหลิวพลันมีสีหน้าปีติ ที
