่จริงพวกเขาหมดหวังกับปิ่นชิ้นนี้แล้ว ทว่าเป็นตายอย่างไรมารดาของพวกเขาก็ไม่ยอม ดีเหมือนกัน ในที่สุดก็ได้กลับคืนมาแล้ว
หลังจากสองพี่น้องสกุลหลิวจากไป หลิวซื่อก็ยังคงมีสีหน้าลำบากใจทีเดียว มีบ้านแม่เช่นนี้ทำให้นางจนใจยิ่งนัก สามีของนางยังทำกับพวกเขาเช่นนี้ต่อหน้านางอีก ทว่าต่อให้นางไม่ชอบใจมากเพียงใด แล้วนางยังจะพูดอะไรได้อีก
ใครใช้ให้บ้านแม่ของนางไม่ให้เกียรตินางกันเล่า
เจ้าใหญ่พาตัวหลิวซื่อเข้าไปในเรือน ตรงเข้าไปในห้องของพวกเขาเอง แล้วปิดประตูลงกลอนจากข้างใน
“เจ้าจะทำอะไร” หลิวซื่อถาม
เขาดึงหลิวซื่อให้นั่งลง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “พู่หยกในครั้งนั้น เจ้ายังจำได้หรือไม่”
“พู่หยกอะไร” หลิวซื่อถามกลับ
“ก็พู่หยกที่จำนำมาได้ยี่สิบตำลึงอย่างไรเล่า บนพู่หยกสลักพระสังกัจจายน์เอาไว้ด้วย เจ้ายังบอกเลยว่ามันเป็นสินเดิมจากบ้านแม่เจ้า”
หลิวซื่อนึกออกแล้ว นางรีบพยักหน้า “ข้าจำได้แล้ว มันทำไมหรือ”
เจ้าใหญ่เล่าเรื่องที่วันนี้ตนได้ยินมาจากโรงรับจำนำ ทำเอานางตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี “น่ะ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร พู่หยกนั่นเจอที่มุมโต๊ะ และโต๊ะนั่นก็เป็นสิ่งที่เจ้าสามนำกลับมา ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราเลยสักนิด”
ฝ่ายส
