ตอนที่ 573 ลักพาตัวหมอ
บุรุษสองคนก็เข้ามาจับนางเช่นกัน ภายในร้านยาเล็กๆ นี้เละไม่เป็นท่า ข้าวของทางซ้ายกระจัดกระจาย ทางขวาก็ระเนระนาด จนแล้วจนรอดบุรุษทั้งสามคนก็ยังจับนางไม่ได้
จ้าวซู่เอ๋อที่อยู่ร้านข้างได้ยินเสียงดังโครมคราม จึงรีบมาตรวจดู เห็นบุรุษสามคนพยายามจะจับตัวไป๋จื่อ นางพลันตกใจไม่น้อย ก่อนจะหยิบไม้กวาดที่มุมร้านจะเข้าไปท้าตี “ช่วยด้วย จับขโมยที มีคนมาปลุกปล้นกลางวันแสกๆ!”
ไม่นานนัก ไม้กวาดในมือนางก็ถูกแย่งไป บุรุษคนหนึ่งจับนางไว้ได้อย่างง่ายดาย เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าลำคอของนางไว้ กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “หุบปาก ใครใช้ให้เจ้าตะโกน”
ลำคอของจ้าวซู่เอ๋ออยู่ในพันธนาการของชายร่างหนา แล้วไหนเลยนางจะพูดอะไรออกมาได้ ตอนนี้หน้าแดงเถือกเพราะหายใจไม่ออกแล้ว
“เจ้าปล่อยนาง แล้วข้าจะไปกับพวกเจ้า” ไป๋จื่อรีบกล่าว
บุรุษผู้นั้นยังคงบีบคอของจ้าวซู่เอ๋อไว้ เขาแค่นหัวเราะ “พูดเช่นนี้แต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ รีบไปขึ้นรถสิ”
ไป๋จื่อออกจากร้านโดยมีบุรุษสองคนคุมตัวไป นางหันกลับไปกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ “พี่สะใภ้ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา ท่านสั่งอาหารที่ร้านสือเค่อให้ข้าสักสองอย่างด้วยละ”
จ้าวซู่เอ๋อร้อนใจจนตาแดง เวลานี้แล้ว ไป๋จื่อยังอยากกินอะไรอีกหรือนี่ ทว่านางก็เห็นเด็กสาวขยิบตาให้นางด้วย นางพลันเข้าใจในทันที อาจื่อไม่ได้ตั้งใจให้นางไปสั่งอาหารจริงๆ แต่ให้นางไปหาเถ้าแก่เฉิน ด้วยค
