วามสามารถของเถ้าแก่เฉิน เขาต้องมีวิธีช่วยนางแน่
หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวออกไป จ้าวซู่เอ๋อก็ทิ้งร้านไปโดยไม่มีใครอยู่เฝ้า ตรงไปที่ร้านสือเค่อ ตอนนี้เถ้าแก่เฉินยังมาไม่ถึง นางจึงให้พนักงานร้านสือเค่อพานางไปที่บ้านของเถ้าแก่เฉิน เมื่อนางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นจบแล้ว เฉินไท่เหรินก็ร้อนใจในทันที ครั้นเอ่ยปากก็พ่นคำสบถออกมา “เฉียนจงหยวนผู้นี้ ในสายตาของเขายังมีกฎหมายอยู่หรือไม่”
เฉินไท่เหรินกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อว่า “เจ้าอย่าได้กังวลใจไป กลับไปที่ร้านก่อน ข้าจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง และจะพาอาจื่อกลับมาให้ได้”
เขาให้คนส่งจ้าวซู่เอ๋อกลับไป ส่วนเขาห้อม้าไปที่ศาลาว่าการอำเภอ
ประตูศาลาว่าการเปิดนานแล้ว ทว่านายใหญ่ของที่นี่กลับหายไปไม่เห็นตัว
“เร็วเข้า รีบนำข้าไปพบใต้เท้ากู้”
เจ้าพนักงานที่อยู่หน้าประตูจำเฉินไท่เหรินได้ และรู้ว่าเขาเป็นคนที่แม้แต่ใต้เท้ากู้ก็ต้องให้ความเคารพเสียสามส่วน พวกเขาย่อมไม่กล้าชักช้า หลีกทางให้เขาเข้าไปในทันที ทั้งยังส่งคนกลุ่มหนึ่งพาเขาไปที่ด้านหลังศาลาว่าการด้วย
“เถ้าแก่เฉิน โปรดรออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะให้คนไปบอกนายท่าน” ถึงอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นเรือนด้านหลังของใต้เท้ากู้ ไม่ได้มีเพียงแค่ใต้เท้ากู้อาศัยอยู่เท่านั้น ยังมีฮูหยินและอนุของใต้เท้ากู้อยู่ด้วย เฉินไท่เหรินมาที่นี่ในเวลานี้จึงไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก
เฉินไท่เหรินยืนอยู่ด้านนอกประตูที่เชื่อมระหว่างศาลาว่าการด้านหน้า
