ังตกตตะลึงตาค้าง “เถ้าแก่เฉียน ฮูหยินเฉียน ไม่พบกันนานเลย คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าวิธีการที่พวกเราได้พบกันแต่ละครั้ง มันช่างมีเอกลักษณ์ได้ถึงเพียงนี้เชียว!”
เฉียนจงหยวนนึกถึงคำเตือนที่ได้รับจากกู้เฟิงคังเมื่อหลายวันก่อน จึงรีบหยัดกายลุกขึ้น หัวเราะกลบเกลื่อนว่า “แม่นางไป๋? เหตุใดเป็นเจ้าได้ ช่างบังเอิญยิ่งนัก”
ไป๋จื่อก็หัวเราะเช่นกัน “นั่นน่ะสิ ช่างบังเอิญยิ่งนัก ครั้งก่อนเจ้าส่งคนไปลอบทำร้ายข้า แต่โชคดีที่ข้ารอดชีวิตมาได้ ครั้งนี้เถ้าแก่เฉินคิดจะทำให้ข้าตายอย่างไรดีเล่า”
เฉียนจงหยวนรีบโบกมือ “ไม่ๆๆ แม่นางไป๋เข้าใจผิดแล้ว ข้าคิดไม่ถึงเช่นกันว่าเถ้าแก่เนี้ยของโถงจี้เหรินจะเป็นเจ้า น้ำเชี่ยวปะทะวังมังกรเสียจริง ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง” เขามองตาขวางใส่ลูกน้องที่กำลังตะลึงลาน “ยังยืนทำอะไรอยู่ รีบคลายเชือกให้แม่นางไป๋เสีย กล่าวขอโทษแม่นางไป๋ด้วย ข้าบอกให้พวกเจ้าเชิญมาดีๆ ไม่ใช่จับคนมาเช่นนี้”
ลูกน้องทั้งสามคนพลันมีสีหน้าอดสู นายท่านบอกพวกเขา ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพาตัวคนมาให้ได้ ถึงได้ใช้เชือกมัดมาเช่นนี้…
