ตอนที่ 569 เรื่องราวของพู่หยก
ฮ่องเต้ไม่เงยหน้าขึ้นมา อ่านฎีกาต่อไป ทว่าก็ตอบอีกฝ่ายเสียงเรียบ “เจ้ามาได้ถูกเวลาเสียจริง เจ้าเมืองตงหยางผู้นั้นเข้าวังมาแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงมาถึง”
ตงฟางมู่ตื่นเต้นมากจนนั่งไม่ติดที่ เขารอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็จะได้สมใจหวังแล้ว
ไม่นานนัก ขันทีผู้หนึ่งก็นำชางซูหังเข้ามาในห้องทรงอักษร หลังจากเขาคุกเข่าคำนับแล้ว ฮ่องเต้ก็ถึงจะวางพู่กันลงได้ พระองค์เงยหน้ามองคนที่กำลังคุกเข่า ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม “ว่ามา!”
“ทูลฝ่าบาท พู่หยกนี้เหอหมิง ผู้ว่าจังหวัดซุ่ยหยางมอบให้กระหม่อม ต่อมากระหม่อมสืบสาวราวเรื่องแล้ว เหอหมิงได้พู่หยกชิ้นนี้มาจากลูกน้องของเขาอีกทอดหนึ่ง ทว่าลูกน้องของเขาผู้นี้เป็นนายอำเภอเมืองชิงหยวน ว่ากันว่ามีคนนำพู่หยกนี้มาจำนำที่โรงรับจำนำแห่งหนึ่งในเมืองพ่ะย่ะค่ะ”
“เป็นใครนำมาจำนำ” ตงฟางมู่ถาม
ชางซูหังไม่รู้จักตงฟางมู่ แต่ใจคิดว่าคนที่นั่งอยู่ในห้องทรงอักษรแห่งนี้ได้ ไหนเลยจะเป็นคนธรรมดาสามัญ จึงกล่าวตอบด้วยความเคาระนบนอบอย่างยิ่งยวดทันที “เป็นพี่น้องสองคน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของรับ”
“หาตัวพวกเขาพบหรือไม่” ตงฟางมู่ถามอีก
ผู้ถูกถามก็พยักหน้า “พบขอรับ หาตัวพบแล้ว”
ตงฟางมู่ดีใจมาก อยากจะบินไปหาสองพี่น้องนั่นเสียประเดี๋ยวนี้ เพื่อถามไถ่เรื่องราวให้ชัดแจ้ง
ทว่าเขาก็คิดถึงหว่านเอ๋อร์ด้วย อาการของหว่านเอ๋อร์มีแต่จะทรุดลง เกรงว่าเวลาจะไม่คอยท่า เขาจากห
