“เป็นอะไรไป ชื่อของข้าทำให้เจ้ากลัวหรือ”
“ไม่ใช่ๆ ข้าเพียงประหลาดใจเท่านั้นเอง ที่แท้คนที่ร่ำสุราอยู่กับข้าตั้งนมนาน เป็นท่านโหวเองหรือนี่” เขารู้สึกหนาวสันหลังวาบ พยายามรำลึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่ แต่กลับจำอะไรไม่ได้สักอย่าง แท้จริงแล้วเขาได้เอ่ยถึงเรื่องที่ไม่ควรหรือไม่
เผยชิงหานยิ้มกริ่ม “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเข้าวังไปพบฮ่องเต้มาหรือ อีกทั้งฮ่องเต้ยังพูดถึงข้าอีกด้วย”
ชางซูหังตกใจจนเกือบจะล้มลง เขากวาดสายตามองรอบข้างทันที ครั้นเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา คราวนี้ถึงจะลดเสียงพูดว่า “ท่านโหว พวกเราไปพูดกันที่อื่นดีกว่า ที่นี่ไม่ค่อยสะดวกนัก”
เผยชิงหานก็รู้สึกว่าที่นี่น่าเบื่อเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากกลับจวน และอยากมีใครสักคนดื่มสุราเป็นเพื่อน เขาคงจะไม่รั้งอยู่ที่นี่
