ิงหาน
ทว่าเผยชิงหานกลับโบกมือ “กลับอะไรกัน ข้ายังดื่มไม่พอ” เขาเมาเสียเจ็ดส่วนแล้ว รู้ดีว่าควรวางจอกสุราลง แต่ก็กลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์ จึงยังคงเติมสุราลงท้องตนเองไม่ยอมหยุด
ตั้งแต่สตรีนางนั้นออกจากจวนโหวไป เขาก็เอาแต่กลุ้มใจมากขึ้นทุกวัน ไม่อยากกลับจวนมากขึ้นทุกวัน
เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรตนเองถึงเป็นเช่นนี้ สตรีนางนั้นจากไปแล้ว อีกไม่นานนางก็จะตายอยู่ข้างนอกนั่น นี่ไม่เท่ากับสมปรารถนาของเขาหรอกหรือ แท้จริงแล้วเขากำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรกันแน่
เผยชิงหานยกถ้วยสุราชนกับบุรุษที่อยู่ข้างกาย “สหายท่านนี้ ดูท่าทางเจ้าก็มีเรื่องกลุ้มใจเช่นกัน เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”
ชางซูหังยิ้มถาม “เช่นกัน? พูดเช่นนี้เจ้าก็มีเรื่องกลุ้มใจเช่นกันกระมัง เมื่อครู่เขาเรียกเจ้าว่าอะไรนะ ท่านโหวหรือ แล้วเจ้าเป็นโหวจากจวนใดกันเล่า”
ซื่อฝูที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ย “ใต้เท้าท่านนี้ นายท่านของข้าคือชางหยวนโหวขอรับ”
“ข้าแซ่เผย นามชิงหาน ไม่ทราบว่าสหายท่านนี้ชื่อแซ่อะไร ไยข้าไม่เคยพบเจ้ามาก่อนเลย” เผยชิงหานถาม
ชางซูหังไม่ใช่ขุนนางในเมืองหลวง เผยชิงหานก็ไม่มีหน้าที่สำคัญอะไรในราชสำนักเช่นกัน เขาไม่เคยพบจึงเป็นเรื่องที่ปกติมาก
เมื่อชางซูฟังได้ยินว่าเป็นเผยชิงหาน ความเมามายแปดส่วนของเขาก็ลดลงเหลือเจ็ดส่วน ที่แท้เขาก็คือเผยชิงหานที่ฮ่องเต้และตงฟางมู่เอ่ยถึง โหวแห่งจวนโหวชางหยวน
เผยชิงหานเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป จึงยิ้มถามว่า
