่งใหญ่ในราชสำนักชอบไป ขอเพียงฟ้ามืดลง ขอเพียงเป็นร้านอาหารและหอคณิกาแถวหน้าของเมืองหลวง ก็ย่อมพบขุนนางระดับต่างๆ ได้
ภายในหอจุ้ยเซียนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ห้องรับรองที่ชั้นสามถูกจับจองจนเต็มแน่น เวลานี้ที่นี่คึกคักเป็นอย่างยิ่ง คนที่เข้ามาอยู่ในที่แห่งนี้ในคืนนี้ได้ มีแต่ขุนนางตำแหน่งใหญ่สูงกว่าระดับสามเท่านั้น
ชางซูหังมีระดับต่ำที่สุดในที่แห่งนี้อย่างชัดเจน เขาเป็นญาติห่างๆ ของเจิ้งกวนเป่ย เจ้ากรมพิธีการ พรุ่งนี้เขาจะไปจากเมืองหลวงแล้ว ตนจึงไปกล่าวลาที่จวนสกุลเจิ้ง แม้จะไม่แน่ใจว่าเจิ้งกวนเป่ยจำได้หรือไม่ว่าตนเป็นญาติห่างๆ ทว่ารักษาเครือญาติเช่นนี้เอาไว้ได้ย่อมเป็นการดี
แต่ใครจะรู้ว่าวันนี้เจิ้งกวนเป่ยจะจัดงานเลี้ยงที่หอจุ้ยเซียน เขาจึงตามมาด้วยความงุนงง ได้พบกับขุนนางระดับสูงหลายคน ทว่าไม่มีใครมองมาที่เขาเลยสักคน…
เมื่อนึกถึงความหวาดกลัวที่ได้รับจากพู่หยกหลายวันมานี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนได้รับความไม่เป็นธรรม ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกลัดกลุ้ม เขาจึงเริ่มร่ำสุราคลายกังวลเพียงลำพัง กลืนสุราลงท้องไปจอกแล้วจอกเล่า
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ข้างกายของเขาก็พลันมีคนเมาคนหนึ่งมานั่งด้วย พวกเขาทั้งสองคนไม่รู้จัก แต่กลับดื่มสุราอยู่ด้วยกัน บทสนาของพวกเขาไม่มีจบสิ้น ต่างคนต่างเล่าเรื่องราวของตนเอง ต่างคนต่างจมอยู่ในโลกของตนเอง
“ท่านโหว ท่านเมาแล้ว กลับกันเถอะขอรับ” ซื่อฝูเดินมาถึงข้างกายของเผยช
