ารย์ของจิ้นอ๋อง ผู้มีมิตรภาพแน่นแฟ้นกับฮ่องเต้ แม้จะหลบซ่อนตัวมาหลายปี แต่อำนาจของเขาในราชสำนักกลับไม่ลดน้อยลงสักนิด
ยามฮ่องเต้ส่งจิ้นอ๋องในวัยเยาว์ไปเรียนวิชาที่เขาฉีอวิ๋นในปีนั้น เกรงว่าจะเป็นการส่งไปอย่างลับๆ หากไม่มีเรื่องเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้จิ้นอ๋องก็ควรได้เป็นไท่จื่อแล้ว!
เรื่องที่พวกเขากล่าวถึง แท้จริงแล้วหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เหตุใดถึงเอ่ยถึงเผยชิงหานด้วย แล้วเด็กคนนั้นเป็นใครกัน
หลังจากตงฟางมู่กลับไป ฮ่องเต้ก็มองมาที่ร่างของชางซูหัง “ไม่ว่าวันนี้เจ้าจะได้ยินอะไรในตำหนักนี้ เจ้าก็ควรรู้ไว้ว่าไม่ควรพูดให้ผู้ใดฟังอีก ปล่อยให้มันเน่าในท้องของเจ้าเสีย อย่าได้ลืมปากนำความโชคร้ายมาสู้ตัวเจ้าได้ ระวังมีดมาถึงลิ้นของเจ้า”
“กระหม่อมจะจำไว้พ่ะย่ะค่ะ!” ชางซูหังหวั่นเกรงจนเหงื่อกาฬเย็นเยียบแตกเต็มตัว เขาไม่ได้อยากฟังเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ใครให้เขามาอยู่ต่อหน้าพวกเขากัน ตอนนี้ยังจะมาขู่เขาอีกหรือนี่…
“เอาละ เจ้ากลับไปเถอะ แล้วข้าจะส่งคนไปหาเจ้า ส่งคนไปจัดการเรื่องนี้อย่างลับๆ อย่าได้ให้ใครรู้เป็นอันขาด”
ชางซูหังรีบพยักหน้ารับ จากนั้นก็ก้มหน้าออกจากห้องทรงอักษรไป
……….
ตอนที่ 570 ท่านโหวเมาสุรา
แม้จะเป็นยามวิกาล ทว่าไฟในเมืองหลวงกลับยังคงสว่างจ้า ถนนที่คึกคักหลายสายเต็มไปด้วยโคมหลากหลายรูปแบบ ร้านอาหารและหอคณิกาก็เป็นสถานที่ที่ไม่เคยหลับใหลเช่นกัน
และเพราะเป็นสถานที่ที่เหล่าขุนนางตำแหน
