กลับมาได้ ที่แท้มีคนเป็นไส้ศึกนี่เอง
“น่ารังเกียจนัก ข้าจะต้องหาตัวคนพวกนั้นมาให้ได้ แล้วแบ่งร่างของพวกเขาออกเป็นห้าส่วน”
หูเฟิงโบกมือ “อย่าเพิ่งกระโตกกระตากดีกว่า ในเมื่อรู้ว่ามีไส้ศึก เช่นนั้นก็ตามหาตัวพวกเขาออกมาอย่างลับๆ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
…
หลังจากตงฟางมู่รับตงฟางหว่านเอ๋อร์ออกมาจากจวนชางหยวนโหว เขาก็ไม่ได้รีบร้อนกลับเขาฉีอวิ๋น แต่พักอยู่ในเรือนพักในเมืองหลวงก่อน เพื่อรอฟังข่าวของพู่หยก
เขาไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับหว่านเอ๋อร์ ด้วยกลัวว่าหากนางมีความหวังขึ้นมา แล้วจะต้องผิดหวังอีกครั้ง แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปจะเป็นการดีกว่า
ตงฟางหว่านเอ๋อร์นั่งอาบแดดอยู่ในลานบ้าน เห็นผู้เป็นบิดาสวมใส่เสื้อผ้าที่ใช้สำหรับเข้าวังมาร่วมกินข้าวเช้ากับนาง นางจึงถามว่า “ท่านพ่อ ท่านจะเข้าวังหรือเจ้าคะ”
ตงฟางมู่พยักหน้า “อืม ฮ่องเต้มีธุระอยากคุยกับข้า”
“ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ท่านไม่ชอบเข้าวัง ไยช่วงนี้เข้าวังไปบ่อยนัก มีเรื่องอะไรกันหรือเจ้าคะ” ตงฟางหว่านเอ๋อร์สงสัยมาก แต่ก่อนบิดาของนางบอกชัดเจนว่าจะพานางกลับเขาฉีอวิ๋น ทว่าหลังจากรับนางออกมาจากจวนโหวแล้ว นางก็ได้แต่อยู่ที่นี่ตลอดเวลา อีกทั้งเขายังไม่พูดเรื่องกลับเขาฉีอวิ๋นอีก ทุกครั้งที่ถามเขาล้วนบ่ายเบี่ยง เห็นเขาเป็นเช่นนี้แล้ว นางก็รู้ว่าเขาต้องมีเรื่องปิดบังนางอยู่แน่
ตงฟางมู่วางถ้วยโจ๊กในมือลง มองซ้ายมองขวาก่อนจะกล่าว “วันนี้ผัก
