ยกไปมา ทว่าเมื่อได้ยินเสี่ยวเฟิงพูดเช่นนั้น นางก็ตื่นเต็มตาในทันที ก่อนจะให้เสี่ยวเฟิงรีบหยุดรถ ส่วนตัวนางลอดออกจากตัวรถไปมองดู เห็นคนกลุ่มใหญ่จริงดังว่า ทั้งยังเป็นคนกลุ่มใหญ่มากๆ เสียด้วย
บ้างเป็นชาวบ้านที่หน้าตาคุ้นเคย บ้างสวมชุดสีดำ ดูท่าทางมีฝีมือในการต่อสู้ และนางไม่รู้จักพวกเขาเหล่านี้
จากนั้นก็พลันมีเงาร่างที่นางคุ้นตาโผล่ออกมาให้เห็น เป็นจินเสี่ยวอัน เขาโบกมือให้นาง พลางวิ่งฝ่าฝูงชนออกมา ปรี่มาถึงหน้ารถม้าอย่างรวดเร็ว “แม่นางไป๋ เจ้ากลับมาแล้ว”
ไป๋จื่อกระโดดลงจากด้านหน้ารถม้า “ท่านมาได้อย่างไร”
จินเสี่ยวอันมีสีหน้าตื่นเต้น “ข้าไม่ได้มาเพียงลำพังนะ คุณชายของข้าก็มาด้วย”
“มาเพราะเสียนเอ๋อร์หรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อคล้ายจะเข้าใจแล้ว
“ทั้งใช่และไม่ใช่” จินเสี่ยวอันหัวเราะอย่างมีเลศนัย
ไป๋จื่อไม่ถามมากอีก นางหันไปบอกคนในรถว่า “ลงมาเถอะ รถม้าเดินหน้าต่อไม่ได้ พวกเราต้องเดินเข้าไปแล้วละ”
จ้าวซู่เอ๋อจูงหรูเอ๋อร์ออกมา หลังลงจากรถม้าแล้ว จ้าวหลานถึงจะจูงเสียนเอ๋อร์ออกมาบ้าง หูจ่างหลินเดินมาเป็นคนสุดท้าย ครั้นเขาเห็นขบวนคนขนาดใหญ่ ก็พลันตกตะลึงตาค้างไปในทันที
ไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวหลานว่า “ท่านแม
