่ พวกเขามารับเสียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
จ้าวหลานจับมือของเสียนเอ๋อร์ไว้แน่น พยายามข่มความรู้สึกตื้นตันเอาไว้ รักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าไว้ให้มากที่สุด ทว่าในดวงตาของนางกลับปรากฏระลอกคลื่นขึ้นมา
เคอซีเฉิงปรี่เจ้ามา เห็นเสียนเอ๋อร์สบายดีและยืนอยู่ตรงหน้าตนเอง ก็ตาแดงขึ้นอย่างอดไม่อยู่ “เสียนเอ๋อร์…” เขายื่นมือไปหาเสียนเอ๋อร์ หมายจะอุ้มนางขึ้นมา
แต่เสียนเอ๋อร์กลับอาลัยอาวรณ์ ไม่ยอมห่างกายจ้าวหลาน คนตรงหน้าคือพี่ชายของนาง ทว่านางกลับชอบน้าหลานและพี่ไป๋ที่อยู่ข้างกายนางมากกว่า
“เสียนเอ๋อร์ เจ้ารู้จักเขาหรือไม่” ไป๋จื่อถาม
เสียนเอ๋อร์พยักหน้า “เขาคือพี่ใหญ่ของข้า”
ไป๋จื่อถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะยิ้มพลางลูบศีรษะของเด็กหญิง “เสียนเอ๋อร์ พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้านแล้ว เจ้าคลายใจแล้วใช่หรือไม่”
ทว่าเสียนเอ๋อร์กลับส่ายหน้า “ข้าไม่อยากกลับบ้าน ข้าชอบที่นี่”
เด็กๆ โกหกไม่เก่งเป็นที่สุด แต่ละคำพูดล้วนจริงใจไม่เสแสร้ง ทว่าคำพูดที่ง่ายดายเช่นนี้กลับกระแทกเข้าที่หัวใจของทุกคน
ไป๋จื่อขอบตาแดง จ้าวหลานก็แอบเช็ดน้ำตาเช่นกัน
นางนั่งยองลงเบื้องหน้าเสียนเอ๋อร์ กอดเด็กหญิงไว้ในอกอย่างแผ่วเบา “เสียนเอ๋อร์เด็กดี แม้พวกข้าจะอยา
