่นี่ ข้าชอบพวกท่าน ข้าชอบที่นี่” ทุกคนที่นี่ดีต่อนางมาก เล่นกับนาง สนุกกับนาง ไม่มีใครบังคับให้นางเรียนรู้กฎเกณฑ์ และไม่ได้ถูกห้ามให้ออกไปข้างนอก หรือถูกขังอยู่ในเรือนทั้งวัน
ไป๋จื่อลูบหลังเสียนเอ๋อร์เบาๆ “พี่สาวรับปากเจ้า ว่าวันหลังจะต้องไปหาเจ้าที่เมืองหลวงแน่นอน ดีหรือไม่”
เสียนเอ๋อร์ร้องไห้นานมาก ร้องไห้จนตาบวมปูด จนสุดท้ายนางก็กล่าวพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น “ท่านอย่าหลอกข้านะ”
ไป๋จื่อลูบเรือนผมของเจ้าตัวเล็ก “พี่สาวไม่เคยหลอกใคร สิ่งที่พี่สาวพูดไปแล้ว ก็ย่อมต้องทำให้ได้อย่างแน่นอน”
“ข้าค่อยไปพรุ่งนี้ได้หรือไม่” เสียนเอ๋อร์เสนอความต้องการสุดท้ายของตนเอง แล้วใครเล่าจะปฏิเสธความต้องการนี้ได้
“คุณชายเคอ คืนนี้พวกท่านพักที่โรงเตี๊ยมในเมืองก่อนดีหรือไม่ พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งเสียนเอ๋อร์ด้วยตนเองเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อกล่าวกับเคอซีเฉิง
เคอซีเฉิงก็ทนเห็นน้องสาวปวดใจไม่ไหว จึงรับคำขอของนาง ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว จำต้องหาที่พักก่อน
เขาประสานมือคารวะไป๋จื่อ “แม่นางไป๋ เจ้ามีบุญคุณกับพวกข้ามาก จนข้าไม่กล้าเอ่ยคำว่าขอบคุณ วันหน้าหากมีเรื่องต้องไหว้วานสกุลเคอของพวกข้า เจ้าสามารถร้องขอได้ตามใจเลย”
ไป๋จื่