อโบกมือ “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้ากับเสียนเอ๋อร์มีวาสนาต่อกัน และข้าเพียงทำเรื่องที่ควรทำเท่านั้น ครอบครัวของข้าล้วนชอบเสียนเอ๋อร์ เห็นนางเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
หากคนอื่นพูดเช่นนี้ เคอซีเฉิงย่อมต้องรู้สึกไม่สบายใจ พวกเขาสกุลเคอไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาสามัญ เด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่งมีสิทธิ์อะไรมาเห็นคุณหนูสกุลสูงศักดิ์เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
ทว่าไป๋จื่อที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ยามที่เขาอยู่ต่อหน้านาง เขากลับไม่เกิดความรู้สึกดูแคลนเลยแม้สักนิด แม้นางจะเป็นเพียงเด็กสาวอายุเพียงสิบสามสิบสี่ปี แต่กลับมีกลิ่นอายที่ดูสง่างามชวนมอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วๆ ไปจะเทียบเคียงได้
เคอซีเฉิงพาข้ารับใช้จากไป เมิ่งหนานให้คนติดตามเขาไปเช่นกัน ส่วนตนกับจินเสี่ยวอันกลับไม่ยอมไปไหน
“ท่านไม่ไปหรือ” ไป๋จื่อเลิกคิ้ว
เมิ่งหนานจ้องหน้านาง ลมหนาวในยามนี้ราวกับใบมีดก็ไม่ปาน เพราะมันทำให้ดวงหน้าของนางเกิดสีแดงเป็นริ้ว ตอนนี้นางดูอิ่มเอิบขึ้นบ้าง เห็นแล้วชวนให้อยากบีบแก้มเล็กๆ น่ารักนั่นเสียจริง
เขาลูบท้อง “ข้ายังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลย เดินทางมาตั้งไกล จะไม่เชิญข้ากินข้าวที่นี่หน่อยหรือ
