ข้าไม่ยอมไปง่ายๆ หรอก!”
ไป๋จื่อยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าหมดหนทางกับท่านจริงๆ เข้ามาเถอะ วันนี้ข้าจะห่อเกี๊ยวให้กิน”
เมื่อจินเสี่ยวอันได้ยินว่าจะมีเกี๊ยวกิน เขาก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบ “แม่นางไป วันนี้เจ้าสอนข้าห่อเกี๊ยวทีเถอะ ข้าอยากเรียนไว้ กลับไปจะได้ห่อให้คุณชายกิน ไม่ต้องทนอยากกินเกี๊ยวของเจ้าทุกวันเช่นนี้”
เมิ่งหนานแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะยื่นมือไปดันคนสนิทออก “ข้าว่าเจ้าอยากกินเองมากกว่า แต่ทำเป็นก็ดี จะได้กินข้าวที่สกุลเมิ่งของพวกข้าให้น้อยหน่อย”
