ต้เท้าเคอจะกล่าวกับข้าตามความจริง” เมิ่งหนานกล่าวพร้อมยิ้มจาง
ใต้เท้าเคอลุกขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้าหวั่นวิตกอยู่บ้าง “หรือท่านจะรู้ว่าเสียนเอ๋อร์อยู่ที่ใด”
เมิ่งหนานก็ยืนขึ้นเช่นกัน “ดูท่าคุณหนูเสียนเอ๋อร์จะไม่อยู่ที่จวนจริงๆ”
ใต้เท้าเคอเป็นห่วงบุตรสาวอย่างยิ่ง ไหนเลยจะสนใจพูดถึงเรื่องอื่น เขารีบถามว่า “ขอไม่ปิดบังคุณชายเมิ่ง เดือนกว่าๆ ก่อนหน้านี้ เสียนเอ๋อร์และแม่ของนางไปไหว้บรรพบุรุษที่วัดชิงซานที่นอกเมือง แต่ใครจะรู้ว่าเพียงเวลาชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น เสียนเอ๋อร์ก็หายตัวไปแล้ว พวกข้าหาทั่วทั้งวัดชิงซานก็ไม่พบตัวนาง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ภรรยาของข้าก็ล้มป่วย จนถึงตอนนี้ยังลงจากเตียงไม่ได้ ดวงตาของนางมีแต่คราบน้ำตา หากคุณชายเมิ่งมีข่าวคราวของเสียนเอ๋อร์จริง ข้าก็หวังว่าท่านจะบอกกับข้าตามตรงเช่นกัน”
เมิ่งหนานเห็นอีกฝ่ายเป็นกังวลอย่างแท้จริง ตอนที่เขาเอ่ยวาจา ดวงตาของเขาแดงก่ำ เมื่อเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดมากความอีก เมิ่งหนานหยิบจดหมายออกมาส่งให้ใต้เท้าเคอในทันที “ใต้เท้าเคอ นี่เป็นจดหมายที่สหายคนหนึ่งของข้าเขียนส่งมาให้ ท่านอ่านแล้วก็จะรู้เอง”
ใต้เท้าเคอรับจดหมายมาด้วยมืออันสั่นเทา ขณะที่อ่
