เอ๋อร์เดี๋ยวนี้”
“ฮูหยิน ตอนนี้เจ้าร่างกายไม่แข็งแรง จะออกไปได้อย่างไร หากเจ้าออกไปรับเสียนเอ๋อร์แล้วเป็นอะไรกลับมา หลังจากนั้นเสียนเอ๋อร์จะทำอย่างไรเล่า” ใต้เท้าเคอร้อนใจทีเดียว
หญิงชราที่อยู่ข้างๆ ก็โน้มน้าวเช่นกัน “ใช่เจ้าค่ะฮูหยิน นายท่านพูดถูกต้อง ตอนนี้ร่างกายของท่านไม่แข็งแรง ไม่ควรจะออกไปข้างนอกจริงๆ เจ้าค่ะ”
ใต้เท้าเคอมุ่นคิ้ว “ตอนนี้ข้าไปไหนไม่ได้ ฮ่องเต้มอบหมายงานให้ข้าจำนวนหนึ่ง ให้ข้าจัดการให้เสร็จสิ้นภายในสามวัน ให้ซีเฉิงไปน่าจะดีกว่า”
ทว่าฮูหยินเคอส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ ซีเฉิงไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกจะทำอย่างไร”
เมิ่งหนานแทรกโดยพลัน “หากทั้งสองท่านเชื่อใจข้า ข้ายินดีไปแทนพวกท่านสักครั้ง”
ฮูหยินเคอเพิ่งรู้ตัวว่าเมิ่งหนานก็อยู่ที่นี่ ณ ตอนนี้เอง นางหันไปมองสามีด้วยสีหน้างงงัน “เขาเป็นใครหรือ”
ใต้เท้าเคอรีบแนะนำ “ท่านนี้คือคุณชายเมิ่งแห่งจวนสกุลเมิ่ง เขาเป็นคนนำจดหมายมาให้ข้า และคนที่ช่วยเสียนเอ๋อร์ไว้ก็เป็นสหายของเขา ซึ่งเขียนจดหมายมาสอบถามเรื่องของเสียนเอ๋อร์โดยเฉพาะ”
ทันใดนั้นฮูหยินเคอหมายลุกขึ้นทำความเคารพ ทว่าเมิ่งหนานกลับรีบกล่าวเสียก่อนว่า “ฮูหยินไม่ต้อง
