งสาวกลับบ้าน ต่อให้เหนื่อยล้าเพียงใดก็ไม่มีบ่น ส่วนคนที่ติดตามมาด้วยย่อมไม่มีสิทธิ์บ่นอะไรอยู่แล้ว
เมื่อถึงชายแดนเมืองชิงหยวน พวกเขาไม่ได้เข้าไปในตัวเมือง แต่ตรงไปยังหมู่บ้านหวงถัว
คนในหมู่บ้านหวงถัวไม่เคยเห็นขบวนรถม้าที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ทุกคนจึงอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าออกมาดูความคึกคักเท่าไร
“คุณชายที่บังคับม้าผู้นั้น ดูไปแล้วคุ้นตาอยู่บ้าง”
“นั่นคือคุณชายเมิ่งไม่ใช่หรือ ได้ยินว่าเขากลับไปเป็นขุนนางในเมืองหลวงแล้ว ไยถึงกลับมาที่นี่อีก”
“ยังต้องพูดอีกหรือ เขาจะต้องมาหาจื่อยาโถวอย่างแน่นอน เจ้าดูสิ เขาตรงไปทางนั้นแล้ว”
ยามเมิ่งหนานจากไป บ้านทรงตะวันตกยังสร้างไม่เสร็จดี ทว่าบัดนี้ไม่เพียงสร้างเสร็จแล้ว ทุกห้องหับภายในนั้นยังถูกจับจองจนเต็มอีกต่างหาก
เขาลงจากม้าที่ด้านนอกบ้านของไป๋จื่อ ขณะนี้ประตูรั้วปิดสนิท ประตูบ้านก็ปิดสนิทเช่นกัน เขาจึงตะโกนเรียก “อาจื่อ เจ้าอยู่หรือไม่”
ไม่มีคนตอบรับ เขาตะโกนอีกหลายเสียง ทว่าก็ยังไม่มีใครตอบอยู่ดี
ทันใดนั้น หัวหน้าหมู่บ้านเร่งรุดเข้ามาหา กล่าวกับเมิ่งหนานว่า “นี่ใต้เท้าเมิ่งไม่ใช่หรือ ท่านมาหาไป๋จื่อกระมัง”
