สื้อของไป๋จื่อไว้แน่น อาลัยอาวรณ์เมื่อเห็นนางจะจากไป
ไป๋จื่อจึงลูบหลังมือของเด็กหญิงเบาๆ กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เสียนเอ๋อร์ เจ้าผิงไฟอยู่ที่นี่ไปก่อน ข้าจะไปซื้อของอร่อยมาให้เจ้า อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
เมื่อได้ยินว่าจะมีของอร่อย เสียนเอ๋อร์ที่หิวจนไส้กิ่วมาตั้งนานก็ยอมปล่อยมือ “เช่นนั้นรีบกลับมานะ ข้ากลัว”
จ้าวซู่เอ๋อยิ้ม “เสียนเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ข้าจะไปนำตุ๊กตาสะอาดๆ สักตัวมาให้เจ้าเล่น”
มีทั้งอาหาร มีทั้งของเล่น คราวนี้เสียนเอ๋อร์ถึงจะวางใจลงได้
ไป๋จื่อตรงไปยังร้านสือเค่อ เฉินไท่เหรินอยู่ที่นั่นพอดี นางเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังเสียรอบหนึ่ง ก่อนที่เฉินไท่เหรินจะยิ้มกล่าวว่า “เจ้าเขียนจดหมายเองเถอะ ต้องเป็นจดหมายของเจ้า เขาถึงจะเปิดอ่านในทันที หากเป็นจดหมายที่ข้าเขียน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะทิ้งมันไว้ ไม่เปิดอ่านไปอีกนานเท่าไร”
ไป๋จื่อจนใจ แต่ก็ทำได้เพียงเขียนจดหมายด้วยตนเอง และให้คนของเฉินไท่เหรินนำไปส่งในวันเดียวกันนี้
ขณะนี้อากาศหนาวเย็นมาก ไป๋จื่อกลัวว่าเสียนเอ๋อร์จะไม่สบาย จึงมอบชุดคลุมอีกตัวของตนเองให้นาง และเพราะอากาศเย็นจนทนไม่ไหวแล้ว สุดท้ายไป๋จื่อจึงให้จ้าวซู่เอ๋อปิดร้าน พาเสีย
