้าที่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้าทำเรื่องดี ไยไม่ส่งนางมายังที่ว่าการ แต่เก็บนางไว้ที่บ้านเจ้าเอง เจ้าทุบตีนางตามอำเภอใจ ใช้ประโยชน์นางหลอกคนอื่นไปทั่ว เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นเป็นความผิดอย่างไรบ้าง”
หูจิ่วเม่ยหมดหนทางโดยสิ้นเชิง เรื่องจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าเช่นนี้แล้ว นางจะยังพูดอะไรได้
“พาตัวไป!” เจ้าหน้าที่โบกมือ
หูจิ่วเม่ยถูกพาตัวไปแล้ว แล้วจะทำอย่างไรกับเด็กหญิงดี เจ้าหน้าที่รู้สึกคิดอะไรไม่ออก
ไป๋จื่อยิ้มกล่าวว่า “ให้นางอยู่กับข้าก่อนก็ได้เจ้าค่ะ ที่บ้านของพวกข้ามีเด็กที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับนางพอดี อาหารการกินและเสื้อผ้าย่อมไม่ใช่ปัญหา แล้วข้าจะเขียนจดหมายหาคุณชายเมิ่ง ให้เขาช่วยตรวจสอบดูสักหน่อย หากนางเป็นคนจากเมืองหลวงจริงๆ เขาสืบขึ้นมาแล้วน่าจะไม่ใช่เรื่องยาก”
เจ้าหน้าที่ย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น เด็กเล็กเช่นนี้ พาไปที่ว่าการแล้วมีแต่จะลำบาก พวกเขามีแต่บุรุษตัวสูงใหญ่ แต่ละคนดูแลนางไม่ได้แน่
หลังจากเจ้าหน้าที่ไปแล้ว ไป๋จื่อก็กล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อว่า “ท่านดูแลนางก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปดูว่าพวกเราที่นี่มีอาหารหรือไม่ นำมาให้นางกินก่อน แล้วอีกเดี๋ยวข้าจะไปหาพี่ใหญ่เฉิน”
เสียนเอ๋อร์กำชายเ
