้างในห้องหนังสือ เขาเป็นขุนนางระดับสี่ของที่นี่ ปกติว่างไม่มีอะไรทำ ทว่าใกล้จะสิ้นปีแล้ว ต่อให้เป็นคนที่ว่างยิ่งกว่าเขาก็มีเรื่องยุ่งให้ต้องสะสาง
จินเสี่ยวอันวิ่งเข้ามาจากข้างนอก “คุณชาย มีจดหมายของท่านขอรับ”
พู่กันในมือของเมิ่งหนานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบว่า “วางไว้เถอะ”
“คุณชายจะไม่อ่านหรือขอรับ” จินเสี่ยวอันยิ้มพร้อมใบหน้ามีเลศนัย
“ไม่อ่าน” เมิ่งหนานตอบทันที ช่วงนี้เจิ้งหรูเสวี่ยเขียนจดหมายให้เขาสองฉบับทุกสามวัน จนเขารำคาญจะแย่ แม้แต่คำว่าจดหมายก็ไม่อยากได้ยินด้วยซ้ำไป
จินเสี่ยวอันกระแอมสองเสียง ก่อนจะยกจดหมายขึ้นอ่าน “พี่เมิ่ง ข้าหวังว่าท่านจะสบายดี ข้าไป๋จื่อ”
พู่กันในมือของเมิ่งหนานหยุดกึกในทันที เขาสะบัดข้อมือโยนพู่กันเข้าไปในโถล้างพู่กัน แล้วเร่งรุดไปถึงตรงหน้าของจินเสี่ยวอัน จากนั้นก็ยื่นมือไปหมายจะแย่งจดหมายในมืออีกฝ่ายมาถือเอง “เอามาให้ข้า”
ทว่าเสี่ยวอันกลับยกจดหมายขึ้นสูง “บอกว่าไม่อ่านไม่ใช่หรือขอรับ”
เมิ่งหนานยื่นมือไปต่อยกำปั้นใส่ท้องน้อยของคนสนิท ทำเอาจินเสี่ยวอันเจ็บจนตัวงอ ต้องหดมือกลับมากุมหน้าท้อง ส่วนจดหมายตกมาอยู่ในมือของเมิ่งหนานแล้วเรียบร้อย
“ข้าต้อ
