งอ่านจดหมายของจื่อเอ๋อร์อยู่แล้ว” ตัวหนังสือบนจดหมายเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าครั้งก่อนมาก ทั้งยังมีเสน่ห์ของสตรีแฝงอยู่ไม่น้อย ดูท่าทางช่วงนี้น่าฝึกเขียนหนังสือด้วย แถมยังมีพัฒนาการรวดเร็วอีกต่างหาก
หลังจากอ่านจดหมายเสร็จ เมิ่งหนานก็ถามจินเสี่ยวอันว่า “เจ้าเคยได้ยินชื่อถนนไป๋หม่าหรือไม่” เมืองหลวงมีชนาดใหญ่มากมาย อีกทั้งถนนและตรอกตัดกันไปมานับไม่ถ้วน นอกเสียจากชื่อถนนที่เคยได้ยินเป็นประจำแล้ว เขาก็จำอะไรไม่ค่อยได้เท่านั้น
จินเสี่ยวอันคิดดู ก่อนที่จะส่ายหน้า “คุ้นๆ อยู่บ้าง ทว่าจำไม่ได้ขอรับ” เขาเป็นเงาตามติดคุณชายทุกวัน เรื่องที่คุณชายไม่รู้ แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร”
“ไปตามพ่อบ้านมา” พ่อบ้านอยู่ที่เมืองหลวงมาทั้งชีวิต จึงรู้เรื่องราวในเมืองหลวงแห่งนี้ชัดแจ้งกว่าเขาอย่างแน่นอน
องครักษ์คนสนิทรีบออกไป ผ่านไปไม่นานเท่าไรก็นำพ่อบ้านอาวุโสเข้ามา
“คุณชาย มีเรื่องอะไรจะสั่งหรือขอรับ” พ่อบ้านเอ่ยถามเมิ่งหนาน
“เจ้ารู้จักถนนไป๋หม่าหรือไม่” เมิ่งหนานถามทันที
พ่อบ้านพลันพยักหน้า “รู้จักขอรับ จวนพักของใต้เท้าเคออยู่บนถนนไป๋หม่า”
“ใต้เท้าเคอเป็นผู้ใดกัน” เมิ่งหนานสงสัย
“เขาเป็นรองผู้ตรวจการราชสำนักฝ่ายซ้าย นามว่าเคอเจิ้ง