สงบเลยสักวัน ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นเช่นนี้เสียแล้ว เจ้ายังบอกว่าตุ๊กตาผ้าของร้านเจ้าไม่มีผีสิงอีกหรือไร” หูจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงดัง
ตอนนี้ไป๋จื่อคร้านจะต่อปากกับนางแล้ว “ข้าจะรักษาบาดแผลให้นางก่อน อีกเดี๋ยวข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า”
แม้บาดแผลบนร่างของเด็กหญิงจะน่ากลัว แต่ก็ไม่นับว่าร้ายแรง ที่ย่ำแย่ที่สุดก็คือก้อนซาลาเปาบนศีรษะของนางต่างหาก ไม่รู้ว่าคนตีใช้อะไรตี มันถึงได้บวมปูดเช่นนี้ได้ ทว่าต้องเป็นของแข็งบางอย่างอย่างแน่นอน
นางหยิบเข็มเงินออกมา ฝังลงไปบนศีรษะของเด็กหญิงเพื่อระบายเลือดคั่ง หลังจากฝังเข็มเสร็จสิ้น นางก็ใช้ยาไท่ชงอันมีฤทธิ์ระงับอาการเจ็บปวดและช่วยให้จิตใจสงบ
จากนั้นนางก็หยิบยาทาระบายเลือดคั่งออกมา ทาลงบนร่างกายของเจ้าตัวเล็กบางๆ รอบหนึ่ง คราวนี้ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้น
ไป๋จื่อสวมเสื้อผ้าให้เด็กหญิงเรียบร้อย ก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตนเองห่มลงบนตัวนาง จากนั้นก็หันไปเผชิญหน้ากับหูจิ่วเม่ย “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า หลังจากที่เจ้าซื้อตุ๊กตาผ้าให้นางแล้ว นางก็เกิดอาการแปลกๆ ใช่หรือไม่”
หูจิ่วเม่ยพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้าอย่าได้คิดจะบ่ายเบี่ยงเชียว”
ไป๋จื่อเดินไปที่หน้าประตู เก็บตุ๊กตาบนพื้น
