ไว้ได้ นางจับเสื้อของไป๋จื่อไว้จนแน่น ซุกเข้าไปในอกของอีกฝ่ายอย่างสุดชีวิต ร่างทั้งร่างยังคงสั่นเทาเช่นเดิม
ไป๋จื่อกอดนางอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งนางค่อยๆ สงบใจลงได้ คราวนี้ถึงจะถามว่า “เจ้าชื่อว่าอะไรหรือ”
เด็กหญิงเพิ่งคิดจะอ้าปาก ทว่าก็เห็นหูจิ่วเม่ยทำหน้าตาดุดันเสียก่อน นางจึงรีบซุกหน้าเข้าใส่หน้าอกของไป๋จื่อ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ไป๋จื่อลูบหลังของนางเบาๆ เอ่ยเสียงแผ่วว่า “เจ้าไม่ต้องกลัว พี่สาวจะบอกเจ้าให้ ว่าเจ้าไม่ใช่ลูกของนาง แต่ถึงนางจะทำร้ายเจ้า แต่ตอนนี้นางถูกจับแล้ว หากเจ้าอยากหนีจากเงื้อมมือของนาง เจ้าต้องบอกพี่สาวคนนี้ว่าเจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด เช่นนั้นแล้วพวกข้าถึงจะช่วยตามหาครอบครัวได้”
เด็กหญิงอายุห้าปีแล้ว นางเข้าใจทุกคำที่ไป๋จื่อกล่าว ตอนนี้นางเห็นแล้วว่าหูจิ่วเม่ยถูกจับไว้แล้วจริงๆ ความหวั่นกลัวในใจก็พลันจางหายไปไม่น้อย นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้าชื่อเสียนเอ๋อร์”
“เสียนเอ๋อร์ เจ้าแซ่อะไร”
เสียนเอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “พวกเขาเรียกข้าว่าเคอเสียนเอ๋อร์”
“ที่แท้เจ้าแซ่เคอนี่เอง ที่บ้านเจ้ายังมีใครอีกหรือไม่” ไป๋จื่อถาม
เสียนเอ๋อร์ตั้งใจในทันที “มีท่านพ่อ ท่านแม่ อี๋เหนี
