ต่อความยาวสาวความยืด นางตรงไปนั่งยองลงใกล้ๆ เด็กหญิงผู้นั้น เพื่อตรวจสอบร่างกายดูอย่างละเอียด
“เจ้ากำลังจะทำอะไร” หูจิ่วเม่ยถามด้วยความร้อนใจ
เวลานี้ไป๋จื่อพอจะเข้าใจแล้ว จึงยืนขึ้น หมุนกายกลับไปพูดว่า “ข้าลืมบอกเจ้าไป โถงจี้เหรินเป็นร้านยาที่ข้าเปิดเองเช่นกัน ข้าเป็นหมอคนหนึ่ง และข้ารู้ปัญหาของลูกเจ้าแล้ว”
สีหน้าของหูจิ่วเม่ยเปลี่ยนไปในทันที “เจ้าเป็นหมอด้วยหรือ” นางพิจารณาไป๋จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา “เด็กบ้านนอกอย่างเจ้ากล้าเรียกตนเองว่าหมอได้อย่างไร ช่างน่าหัวร่อให้ฟันร่วงเสียจริง”
ไป๋จื่อไม่เถียงกับนาง เพียงชี้ไปยังเด็กหญิงที่นอนอยู่บนพื้น “ข้าเดาว่านางต้องไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเจ้าแน่ เจ้าเป็นแม่เลี้ยงของนาง!”
หูจิ่วเม่ยไม่ได้ปฏิเสธ บุรุษที่อยู่ข้างกายนางรีบถามขึ้นแทน “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
ไป๋จื่อหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าว “มีแม่ที่ไหนใจร้ายเช่นนี้บ้าง ตีลูกของตนเองจนกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งยังโยนนางต่อหน้าคนอื่นอีก ข้าไม่เคยเห็นแม่แท้ๆ มีท่าทีเช่นนี้ หากไม่ใช่แม่เลี้ยงแล้วจะเป็นอะไรไปได้”
ฝ่ายหูจิ่วเม่ยลนลาน นางโมโหเป็นอย่างมาก “เจ้าพูดจาน่ารำคาญให้น้อยๆ หน่อยเถอะ
