เจ้าเห็นข้าตีนางที่ไหนกัน”
ไป๋จื่อชี้ดวงตาของตนเอง “ตาสองข้างของข้ามองเห็นชัดแจ้งดี เด็กคนนี้บาดเจ็บทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่ท้ายทอยของนาง มันบวมปูดเหมือนกับซาลาเปา ข้าอยากจะมองไม่เห็นก็ยากทีเดียว หรือว่าตุ๊กตาผ้าตัวนี้จะตีนาง”
นางกล่าวจบก็หันไปหาจ้าวซู่เอ๋อ “พี่สะใภ้ ท่านไปฟ้องร้องที บอกว่าที่นี่มีคนรังแกเด็ก ทั้งยังวางแผนขู่กรรโชกผู้อื่นด้วย”
เมื่อเห็นจ้าวซู่เอ๋อกำลังจะรับคำและไปฟ้องร้อง หูจิ่วเม่ยก็ปรี่มาข้างหน้า รั้งจ้าวซู่เอ๋อกลับมา “เจ้าคิดจะไปที่ใด ทำร้ายชีวิตของบุตรสาวข้าแล้ว เจ้ายังคิดหนีอีกหรือ”
จ้าวซู่เอ๋ออยากดันนางออกไป ทว่ายังไม่ทันได้เริ่มออกแรง นางก็ล้มลงไปเองเสียแล้ว
หูจิ่วเม่ยนอนลงบนื้น ดีดดิ้นกลิ้งไปมา บอกว่าพวกนางรังแกตน ทำร้ายชีวิตบุตรสาวของนางไม่ว่า ยังทำร้ายตัวนางเองอีก นางเจ็บตรงนั้น ปวดตรงนี้ ไม่มีบริเวณใดบนร่างกายที่ไม่เจ็บ ราวกับว่ามีใครถือกระบองตีทั้งร่างของนางก็ไม่ปาน
จ้าวซู่เอ๋อทำอะไรไม่ถูก รีบพูดกับไป๋จื่อว่า “ข้ายังไม่ได้ทำอะไรนางเลย นางล้มลงไปของนางเอง”
ไป๋จื่อพยักหน้าให้นาง “ข้ารู้เจ้าค่ะ นางตั้งใจจะใส่ร้ายพวกเราอยู่แล้ว ย่อมต้องล้มลงไปเองส
