ีกต่างหาก หากไม่เชื่อข้า ท่านก็ถามนางเอาเองเถอะ”
เจ้าหน้าที่มุ่นคิ้ว สีหน้ารำคาญใจอย่างยิ่ง “ปล่อย เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่”
เสียงหัวเราะดังมาจากในหมู่ผู้คน ทำให้เจ้าหน้าที่ยิ่งโกรธเกรี้ยว “ชืนยังไม่ปล่อยอีก ข้าจะนำเจ้าไปขังคุกเสีย”
คราวนี้หูจิ่วเม่ยถึงปล่อยมือ ถอยหลังไปสองก้าว
ขณะนี้เจ้าหน้าที่มองเห็นหน้าตาของหูจิ่วเม่ยชัดเจนแล้ว เขาขมวดคิ้วทันที “เจ้าอีกแล้วรึ”
“ครั้งก่อนเจ้าบอกว่าของที่ร้านอาหารฟู่หยวนไม่สดใหม่ พวกเจ้าทั้งบ้านกินเข้าไปแล้วท้องเสีย ต่อว่าและใส่ร้ายเจ้าของร้านอาหารอยู่ข้างนอก บีบบังคับให้เขาชดเชยเป็นเงินให้ เป็นเจ้าใช่หรือไม่”
หูจิ่วเม่ยรีบก้มหน้าลง “ใต้เท้าต้องจำผิดแน่ๆ ข้าไม่เคยไปที่ร้านอาหารฟู่หยวนอะไรนั่น” นางกล่าวในใจว่าซวยแล้ว ที่ทำการเมืองมีเจ้าหน้าที่ตั้งมากมาย ไยต้องมาเจอเขาผู้นี้ เปลี่ยนเป็นคนอื่นไม่ได้หรือไร
สายตาของเจ้าหน้าที่กวาดมองไปยังเด็กหญิงที่ยังสลบไสลไม่ฟื้น เขากล่าวด้วยโทสะทันที “เจ้ายังจะกล้าเถียงข้างๆ คูๆ อีกรึ ข้ารู้จักเด็กคนนี้เช่นกัน ครั้งก่อนนางก็อยู่ด้วย พวกเจ้าทั้งครอบครัวยังสบายดียู่แท้ๆ จะมีก็แต่นางที่ยืนอยู่ไม่ไหว คนที่ร้านอาหารตามหมอมาให้ด้
