เห็นหน้าพ่อตา เขาก็พลันตาสว่างกึ่งหนึ่งในทันที
ขณะนี้ตงฟางมู่คร้านจะกล่าววาจาไร้สาระ จึงพูดตรงประเด็นทันควัน “วันนี้ข้าจะพาหว่านเอ๋อร์กลับไปรักษาตัวที่เขาฉีอวิ๋น”
เผยชิงหานมองอีกฝ่ายเดินเข้ามาตนด้วยความงุนงง ก่อนจะมองเขาจากตนไปไกลอย่างโง่งม เมื่อครู่เขาพูดว่าอะไรนะ จะให้ตงฟางหว่านเอ๋อร์ไปหรือ กลับเขาฉีอวิ๋น?
เมื่อเผยชิงหานกลับถึงจวนโหว ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ออกไปพร้อมกับตงฟางมู่แล้ว เขาเห็นห้องของนางว่างเปล่า ในใจรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอยู่บ้าง ตอนนี้เขาจำหน้าตาของนางไม่ค่อยได้แล้ว ไม่รู้ว่าไม่ได้สนทนากับนางมานานเท่าไร ไม่ได้เหยียบเข้ามาในห้องของนางนานเพียงใด
เขาคิดว่านางจะอยู่ที่นี่ตลอดไป จนกระทั่งถึงวันสุดท้ายในชีวิตของนาง
ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน สตรีนางนั้นจากไปแล้ว
เซียงอี๋เหนียงรีบร้อนเข้ามา เห็นเขายื่นเหม่อลอยอยู่ในห้องของตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางจึงเร่งถามว่า “ท่านโหว ไยจู่ๆ ตงฟางหว่านเอ๋อร์ถึงไปเล่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
เผยชิงหานได้ยินดังนั้นก็ยิ่งอัดอั้นใจ เขาไม่มองเซียงอี๋เหนียงสักครั้ง “ไหนเลยข้าจะรู้ ตอนที่ข้าอยู่ในวัง จู่ๆ ตาเฒ่าตงฟางมู่ก็มาบอกกับข้าว่า
