ม่ยืนยาว และนางไม่อยากทิ้งช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตตนเองไว้ที่เรือนหลังนี้ นางอยากออกไปดูว่าโลกภายนอกเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง แทนบุตรีที่ยังไม่ทันได้เรียกนางว่าท่านแม่แม้สักครั้ง
“ท่านพ่อ หากข้าไปกับท่าน คนข้างนอกจะต่อว่าข้าเช่นไร” แม้นางจะใจอ่อน แต่ก็ยังคงลังเลใจ
ตงฟางมู่โบกมือ “ไม่ต้องไปสนใจว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันเสียหน่อย เจ้าใช้ชีวิตของเจ้าก็พอ พวกเขาอยากพูดก็ให้พูดไป พวกเราไม่ได้ต้องเสียเนื้อสักชิ้นเพราะเหตุนี้”
เมื่อเห็นบุตรสาวยังคงลังเล เขาจึงกล่าวอีกว่า “หว่านเอ๋อร์ พ่ออายุมากแล้ว ผ่านประสบการณ์อะไรมามากมาย นี่เป็นเพียงการรับเจ้ากลับบ้านไปรักษาอาการป่วย หรือหากเจ้าต้องการแยกทางกับเขา พ่อก็จะช่วยเจ้าเช่นกัน”
คำว่าแยกทางสองคำนี้เหมือนกับสายฟ้าฟาด ระเบิดเสียงดังอื้ออึงอยู่ข้างหูของนาง นางเคยคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน ยามที่เผยชิงหานยกย่องอนุผู้นั้นต่อหน้านาง และยามที่เขาพลอดรักกับสตรีสารเลวผู้นั้นต่อหน้านางครั้งแล้วครั้งเล่า แยกทางสองคำนี้ปรากฏอยู่ในห้วงสมองของนางนับครั้งไม่ถ้วน
แต่เพราะนางไม่พอใจ ไม่ชอบใจที่สตรีผู้นั้นได้รับความรัก ถึงได้ฝืนทนมานานถึงเพียงนี้
“ท่าน
