ต่งเข้าสกุลเผย หากรู้แต่แรกว่าเผยชิงหานจะเป็นคนเช่นนี้ เขาไม่มีทางให้บุตรีแต่งให้เขาแน่นอน
ถึงแม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังคงถามออกไป “เผยชิงหยวนผู้นั้น ช่วงนี้เขาดีกับเจ้าหรือไม่”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ยิ้มจางเพื่อปกปิดความเสียใจในแววตา “อะไรเรียกว่าดีหรือไม่ดีกันเล่า เขาเป็นสามีของข้านะเจ้าคะ”
ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ ตงฟางมู่ก็ยิ่งรู้สึกโศกเศร้า เผยชิงหานรับอนุหลายคนหลังจากนางป่วยได้ไม่ถึงสามเดือน บัดนี้จวนชางหยวนโหวถึงจะมีหว่านเอ๋อร์เป็นภรรยาเอก แต่ความจริงแล้วกลับเป็นเพียงอนุที่ต่ำต้อย เหล่าข้ารับใช้เหล่านั้นไม่เห็นนางเป็นภรรยาเอกของจวนด้วยซ้ำไป ตัวเขาเข้ามาในจวนตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่มีการยกชามาให้แม้สักจอก
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าพูดความจริงกับพ่อเถอะ ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อไปหรือไม่ หากเจ้าอยากจะไป พ่อจะพาเจ้าไปวันนี้เลย”
เขาถามนางเช่นนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง ทว่าหว่านเอ๋อร์ล้วนปฏิเสธเขาทุกครั้งไป นางบอกว่านางเหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว ทั้งยังเป็นภรรยาเอกของจวนชางหยวนโหว หากนางกลับบ้านพ่อไปเช่นนี้ ก็ยิ่งเป็นการทำลายเกียรติของเขา
ทว่าครั้งนี้ตงฟางหว่านเอ๋อร์กลับใจอ่อนอยู่บ้าง นางรู้ว่าชีวิตคนไ
