้าว่าเขาไร้ความสามารถมากกว่า”
“ท่านพ่อ ไม่พูดเรื่องนี้แล้วเจ้าค่ะ ท่านก็ใจเย็นๆ หน่อยเถอะ เรื่องผ่านไปนานแล้ว โมโหขึ้นมาแล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน”
ตงฟางมู่รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน เห็นบุตรีมีสภาพเช่นนี้แล้ว เขาจะไม่โมโหได้อย่างไร แต่คนที่เขาโมโหคือตัวเขาเองต่างหาก เหตุใดตนถึงทำได้เพียงมองบุตรีป่วยไข้อยู่เช่นนี้ ทว่าทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
……….
ตอนที่ 548 ที่มาของพู่หยก (3)
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถอะ พ่อจะต้องตามหาหมอเทวดามารักษาเจ้าให้ได้ พ่อจะไม่ให้เจ้าเป็นอะไรโดยเด็ดขาด เจ้าเชื่อพ่อนะ” เขามีบุตรีเพียงคนเดียว จึงรักและเอ็นดูนางราวกับแก้วตาดวงใจ ทว่าหว่านเอ๋อร์ผู้สดใสร่าเริง ไร้ความกังวลเปลี่ยนไปตั้งแต่แต่งเข้าจวนชางหยวนโหวแห่งนี้
หลายปีมานี้เขารู้สึกเสียใจมาโดยตลอด ที่บุตรสาวแต่งเข้าจวนชางหยวนโหวแห่งนี้ ปีนั้นเขาสนิทสนมกับเผยเซิงคัง บุรุษผู้นี้เป็นคนดีมาก เพื่อให้บุตรชายได้แต่งงานก่อนตนเองตาย และหวังอาศัยความสัมพันธ์อันดีของตนกับฮ่องเต้ รักษาความรุ่งเรืองของจวนชางหยวนโหวต่อไป ในเวลานั้นเขาก็คิดเช่นกันว่าบุตรชายของเผยเซิงคังต้องเป็นคนที่ไม่เลวแน่ๆ
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจโดยพลการ ให้หวานเอ๋อร์แ
