าหงึกหงัก แต่สายตากลับไม่ค่อยสบายใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนประเด็น “วันนี้เสด็จแม่ได้รับของขวัญใดที่ถูกตาต้องใจเป็นพิเศษหรือไม่”
“มีสิ เจ้าลองดูสิ่งนี้” ไปเฮาหวักมือเรียกนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ นางกำนัลผู้นั้นรีบนำกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้ามา หลังจากเปิดฝากล่องออกมาแล้ว พู่หยกที่สมบูรณ์แบบก็ปรากฏแก่สายตาของฮ่องเต้
สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปโดยพลัน พระองค์แย่งกล่องมาจากในมือของนางกำนัล แล้วหยิบพู่หยกข้างในนั้นออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด ทว่ายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี
“ฮ่องเต้ เจ้าเป็นอะไรไป ของสิ่งนี้มีปัญหาอะไรหรือ” นางเป็นไทเฮา จะไม่เคยเห็นสมบัติล้ำค่าใดบ้างเล่า ทว่าพู่หยกที่พิเศษ มีคุณภาพเป็นเลิศหายากเช่นนี้ นางเห็นเพียงครั้งแรกก็รู้สึกโปรดปรานมาก เมื่อครู่ยังจับมันเล่นอยู่ตั้งเนิ่นนาน
“ได้มาจากที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้รีบถาม
“ขุนนางคนหนึ่งมอบให้ข้า มีอะไรหรือ” ไทเฮาสงสัย
ฮ่องเต้พลันถามอีก “ผู้ใดมอบให้กัน”
ไทเฮาชำเลืองสายตาไปทางนางกำนัลคนนั้น นางกำนัลจึงรีบกล่าวว่า “ทูลฝ่าบาท พู่หยกนี้ใต้เท้าเจ้าเมืองชางแห่งเมืองตงหยางมอบให้เพคะ”
ฮ่องเต้กล่าวกับขันทีคนสนิททันที “ส่งคนไปเรียกเขามาพบข้า และ
