ไร้สาระ พลันเอ่ยขึ้นเสียงว่า “เจ้าพูดมาตรงๆ เลยดีกว่า ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมให้ยิมเสบียงอาหาร”
จางซื่อส่ายหน้า “จะอย่างไรข้าก็ให้ยืมไม่ได้ ครอบครัวพวกข้าก็ต้องพึ่งพาการเย็บปักของข้า แค่เลี้ยงพวกข้ากันเองยังยากเลย หากมีพวกเจ้าเข้ามาร่วมด้วย ข้ายิ่งเลี้ยงไม่ไหว”
นางหยุดไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แต่หากเจ้าพยายามสักหน่อย ข้าช่วยเจ้ารับงานเย็บปักจากซู่เอ๋อได้ เมื่อทำเช่นนี้แล้ว พวกเจ้าก็จะหาเงินได้ด้วยตนเอง ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วถึงจะซื้อข้าวได้หรือไร ยังต้องขู่เข็ญให้ผู้อื่นช่วยเหลือตนเองเช่นนี้หรือ”
หลิวซื่อมองมือที่พุพองของจางซื่อ ในใจรู้สึกลังเลอยู่บ้าง หากนางทำงานเย็บปักเช่นนี้เหมือนกับจางซื่อ มือของนางจะต้องพุพองเช่นนี้เหมือนกันใช่หรือไม่
