หรือไร”
จางซื่อแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “ข้าโทษเจ้าไม่ได้ ดังนั้นที่พวกเจ้าไม่มีข้าวกิน ก็โทษพวกข้าไม่ได้เหมือนกันกระมัง เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าสักหน่อย”
หลิวซื่อและเจ้าใหญ่ทำอะไรจางซื่อไม่ได้ พวกเขาก็ไม่รั้งอยู่นาน หมุนกายไปที่ห้องของหญิงชรา หวังว่านางจะพึ่งพาได้
หญิงชรารีบกินโจ๊กในถ้วยจนหมดเกลี้ยง ตั้งแต่พวกเขาสองคนเข้าไปโวยวายในห้องของบ้านรอง เมื่อทั้งคู่เข้ามาให้ห้องของตน นางก็สั่งให้พวกเขาเก็บโต๊ะเล็กที่อยู่บนเตียงก่อน จากนั้นนางถึงจะลงจากเตียง
หลิวซื่อร้อนใจมาก “ท่านแม่ ท่านกินข้าวแล้วหรือนี่ แต่พวกข้าทั้งบ้านยังไม่ได้กินอะไรเลย”
