ิงอย่างที่อีกฝ่ายว่า เขาเห็นของมีค่ามากมายนับไม่ถ้วน แต่พู่หยกที่คุณภาพดีเลิศและมีรูปแบบเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
หากมอบของชิ้นนี้ให้ไทเฮา จะต้องได้รับความโปรดปรานจากพระนางแน่ ถึงตอนนั้นแล้ว ขอเพียงไทเฮาตรัสถึงความดีความชอบของเขาต่อหน้าฮ่องเต้ เรื่องเลื่อนตำแหน่งของเขาก็ไม่เท่ากับสำเร็จลุล่วงแล้วหรือ
เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าช่างรู้ใจข้านัก”
ครั้นเห็นชางซูหังรับของแล้ว ในที่สุดความกังวลในใจของเหอหมิงก็หายไป เขายิ้มว่า “การได้รับใช้ใต้เท้าถือเป็นเกียรติของข้าขอรับ”
ชางซูหังวางพู่หยกกลับลงไปในกล่องกำมะหยี่ แล้วหันไปมองเหอหมิง “ครั้งก่อนเจ้าอยากให้ข้าช่วยทำอะไรนะ”
เหอหมิงรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะต่อหน้าชางซูหัง “โปรดใต้เท้าช่วยให้ข้าสมหวัง!”
ขณะนี้ชางซูหังอารมณ์ดี จึงโบกมือตัดรำคาญ “เอาละ ตอนนี้ข้ามีเวลาว่างพอดี อีกเดี๋ยวจะเขียนจดหมายแนะนำให้เจ้า เจ้าไปหาใต้เท้าซ่งก็พอแล้ว เขาจะจัดการให้เจ้าเอง”
เหอหมิงยิ้มไม่หุบ ก่อนจะโขกศีรษะให้ชางซูหังอีกสองครั้ง เขาเป็นนายอำเภอมาเจ็ดปีเต็มๆ นายอำเภอที่ได้ตำแหน่งมาพร้อมกับเขาก็ไม่รู้ว่าได้เลื่อนตำแหน่งไปแล้วตั้งท่าไร เหลือเพียงเขาที่
