ติดอยู่ตรงนี้ไม่ขยับขยายสักที
ในที่สุดเขาก็ได้โอกาสแล้ว
หลังจากเหอหมิงไปแล้ว ชางซูหังก็เล่นพู่หยกอยู่ครู่หนึ่ง เขายิ่งมองก็ยิ่งชอบมัน หากไม่ใช่เพราะวันเฉลิมพระชนม์ของไทเฮาใกล้มาถึงแล้ว อีกทั้งไม่มีของดีอย่างอื่นจะถวายแก่พระนาง เขาก็อยากจะเก็บพู่หยกนี้ไว้เองจริงๆ
…
ที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือ กลางฤดูหนาวทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่ได้หนาวเย็นเช่นช่วงแรกของฤดูถึงเพียงนั้น
หรืออาจจะเป็นเพราะคุ้นชินกับความหนาวยะเยือกแล้ว จึงไม่รู้สึกหนาวมากเหมือนก่อนหน้านี้ก็เป็นได้
ไม่มีหิมะตกลงมาหลายวันแล้ว ท้องฟ้าแจ่มใสติดต่อกันอีกต่างหาก อุณภูมิกลับมาเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง พื้นถนนโผล่ออกมาให้เห็นแล้วเช่นกัน พาให้นางคิดถึงภาพสีขาวโพลนเต็มตาขึ้นมาโดยพลัน
ตอนนี้เสี่ยวเฟิงเตรียมรถม้าเรียบร้อยแล้ว และจัดวางยาที่นางหลอมเมื่อคืนวางไว้บนรถแล้วเช่นกัน
ยามเขาหมุนกายมา เขาเห็นนางนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ย ดวงตาจับต้องไปที่ถังขนาดใหญ่ในลานบ้าน แต่ก็ดูไม่เหมือนว่ากำลังมองถังอยู่สักเท่าไร นางกำลังคิดอะไรอยู่กัน หรือนางกำลังคิดถึงหูเฟิงอยู่
“ควรจะออกเดินทางแล้ว!” เสี่ยวเฟิงตะโกนบอกไป๋จื่อ
ไป๋จื่อพลันตื่นจากภวังค์ นาง
