นเองมีสีหน้าเป็นทุกข์เช่นกัน
จ้าวซู่เอ๋อเข้ามาจากข้างนอก ในมือถือผ้าปักลาย พวกมันล้วนเป็นสิ่งที่เหล่าสตรีที่เป็นงานเย็บปักในหมู่บ้านช่วยกันทำ หากปักผ้าได้สองผืนจะได้เงินหนึ่งเฉียน พวกนางนั่งอยู่ในบ้านก็ได้เงินง่ายๆ เช่นนี้ ย่อมต้องพอใจอยู่แล้ว แม้กระทั่งได้เงินมากกว่าสามีของพวกนางเสียอีก ซึ่งเงินนี้สามารถยกระดับชีวิตของพวกนางได้บ้าง จึงยิ่งมีแรงฮึกเหิมจะลงแรงทำมากยิ่งขึ้น พวกนางเย็บปักได้มากเท่าไร ตุ๊กตาผ้าของจ้าวซู่เอ๋อก็ขายได้มากเท่านั้น
จ้าวหลานเห็นนางเข้ามา ก็ชำเลืองมองผ้าปักลายกองหนึ่งในมือของนาง ยิ้มถามว่า “เจ้าทำได้มากขนาดนี้ จะขายได้หมดหรือ”
“เท่านี้ไม่เพียงพอหรอกเจ้าค่ะ พ่อค้าจากเมืองหลวงสั่งตุ๊กตากับข้าไว้หนึ่งร้อยตัว ต้องใช้เวลาหลายวันถึงจะเสร็จแน่ะ” จ้าวซูเอ๋อยิ้มไม่หุบ
หูจ่างหลินดีใจ “ดียิ่งนัก หากกิจการดีเช่นนี้ต่อไป ไม่นานเจ้าก็ได้เปิดอีกร้านหนึ่ง เช่นนั้นเงินต้องไหลมาเทมาแน่”
จ้าวหลานก็ดีใจเช่นกัน “ต้องบอกว่าได้เงินเป็นกอบเป็นกำต่างหากเจ้าค่ะ”
จ้าวซู่เอ๋อถูกพวกเขาเย้าจนหัวท้องท้องคัดท้องเข็ง “อาจื่อไปแล้วหรือเจ้าคะ” นางถาม
จ้าวหลานพยักหน้า “เพิ่งไปไม่นานเอง พวกเจ้า
