ไม่อยากให้เรื่องในวันนี้เกิดขึ้นอีก ท่านก็อย่าได้ดื่มสุรา และต้องทำตามที่ข้ากำชับไว้อย่างเคร่งครัด ลดน้ำหนักเสีย ร่างกายของท่านถึงจะมีโอกาสแข็งแรงขึ้นได้ หากยังอ้วนเช่นนี้ต่อไป วันใดที่ท่านเป็นโรคเบาหวานขึ้นมา อย่าว่าแต่สุราเลยเจ้าค่ะ เพราะแม้แต่อาหารมันเลี่ยน ท่านก็จะกินได้ทีละน้อยในแต่ละมื้อ ชีวิตเช่นนั้นน่าเจ็บปวดยิ่งกว่านะเจ้าคะ” ไป๋จื่อกล่าว
นางเคยเห็นผู้ป่วยโรคเบาหวานมาแล้วมากมาย ความเจ็บปวดที่อยากกินแต่ไม่กล้ากินเช่นนั้น แม้นางจะไม่เคยประสบมาด้วยตนเอง แต่ในสายตาของนาง ความรู้สึกนั้นเป็นความทรมานอย่างมาก
ถึงแม้จะเป็นศตวรรษที่ยี่สิบสาม ก็ยังคงไม่มีการทำยาที่สามารถรักษาโรคเบาหวานได้ เมื่อเป็นโรคเบาหวานแล้ว แม้จะดูแลรักษาเป็นอย่างดี แต่นานวันเข้าก็ต้องมีสักวันที่เป็นทุกข์เพราะอาการกำเริบ
เฉินไท่เรินไม่รู้ว่าโรคเบาหวานที่นางพูดถึงคืออะไร แต่ดูจากท่าทางของนางแล้ว เขาก็รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ เพราะนั่นหมายความว่าวันนี้เขาโชคดีรอดชีวิตมาได้
หมอซ่งที่อยู่ข้างๆ ถามว่า “แม่นางไป๋ โรคเบาหวานที่เจ้าพูดถึงคืออะไรหรือ ไยข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” ความดันโลหิตสูงที่นางพูดถึงก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่เคยได้ยินเช่น
