น้าชัดแจ้ง เป็นเด็กรับใช้ที่นางเห็นอยู่ข้างกายพี่ใหญ่เฉินในวันนั้นจริงๆ
“นายท่านของเจ้าเป็นอะไรกันแน่” ไป๋จื่อถาม
“วันนี้นายท่านของข้าไปดื่มสุรากับสหายของเขา ข้าโน้มน้าวเขาให้ดื่มน้อยๆ หน่อย เดิมทีนายท่านของข้าก็ไม่อยากดื่มมาก แต่สหายหลายคนของเขากลับไม่ยอม รินสุราให้เขาถ้วยแล้วถ้วยเล่า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร จู่ๆ นายท่านของข้าก็บอกว่าเวียนหัวมาก เพิ่งลุกขึ้นยืนก็ล้มพับลง ข้าเชิญหมอมาแล้ว แต่หมอคนนั้นบอกว่าเขารักษาไม่ได้ ข้าหมดหนทางแล้วจึงมาหาท่าน” เด็กรับใช้คนนั้นกล่าว
ไปจื่อมองไปข้างนอกแวบหนึ่ง มีรถม้าจอดอยู่ข้างทาง นางจึงกล่าวกับเด็กรับใช้ว่า “เจ้ารอข้าก่อน ข้าจะไปหยิบของสักหน่อย”
เด็กรับใช้ดีใจมาก รีบรับคำทันที แล้วกลับไปรอที่รถม้า
นางกลับไปหยิบกระเป๋าผ้าที่ใส่ยาและอุปกรณ์อื่นๆ เอาไว้ จากนั้นนางก็บอกกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อสักสองสามคำ แล้วถึงหมุนกายเดินไปหาเด็กรีบใช้
รถม้าเคลื่อนตัวอย่างยากลำบากท่ามกลางหิมะตกหนัก หลายครั้งรถลื่นไถลจนตัวนางเกือบจะถูกเหวี่ยงออกจากตัวรถ เห็นได้ชัดว่าบังคับรถบนพื้นหิมะเช่นนี้อันตรายนัก
เมื่อถึงบ้านของเฉินไท่เหรินก็เป็นยามเหม่าสามเค่อแ
