ล้ว หากเป็นช่วงฤดูร้อน เวลานี้ท้องฟ้าน่าจะสว่างเจิดจ้า แต่ฤดูหนาวมีช่วงเวลากลางคืนยาวกว่ากลางวัน ตอนนี้จึงยังไม่มีแสงแรกของวันใหม่โผล่มาให้เห็น
นางเพิ่งเข้าไปในบ้านของเฉินไท่เหริน ก็ได้ยินเสียงสตรีร้องไห้จวนเจียนจะขาดใจดังมา
เด็กรับใช้นำไป๋จื่อเข้าไปในเรือน หมอซ่งที่เขาเชิญมาจากโถงสมุนไพรยังไม่กลับไป บัดนี้กำลังเขียนใบสั่งยาอยู่
เดิมทีเขาไม่คิดจะออกใบสั่งยา เพราะเขาเคยเห็นอาการป่วยของเฉินไท่เหรินนี้มาก่อนเช่นกัน มันใช้ยาอะไรก็รักษาไม่หาย ถึงแม้จะช่วยยื้อชีวิตกลับมาไว้ได้ แต่ผู้ป่วยก็ไม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิมมากนัก แม้กระทั่งจะกลายเป็นคนที่แม้แต่พูดก็ยังพูดไม่คล่อง
เพราะเช่นนั้นเจียดยาอะไรก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น ทว่าฮูหยินเฉินขอร้องเขาไม่ยอมเลิกรา เขาจึงหมดหนทางจริงๆ และจำต้องตอบตกลงเขียนใบสั่งยาไปก่อน
“ฮูหยิน แม่นางไป๋มาแล้วขอรับ”
เด็กรับใช้พาไป๋จื่อเข้าไปในห้อง หมอซ่งผู้นั้นเงยหน้ามองมา ครั้นเห็นว่าเป็นไป๋จื่อเขาก็จำได้ในทันที “เจ้าไม่ใช่แม่นางไป๋ ที่มาซื้อปลิงและลิ่นเมื่อครั้งก่อนหรอกหรือ”
ไป๋จื่อไม่ว่างกล่าวทักทายเขา นางเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ถือว่าเป็นการทักทายแล้ว
นางเดินไปถึงข้างเตียงของเฉินไท่
