ู่เอ๋อช้อนสายตาขึ้นมองกลับเข้าไปในของไป๋จื่อ ไม่ตอบความ แต่ย้อนถามเด็กสาวว่า “หูเฟิงก็ทิ้งเจ้าไปยังสนามรบเช่นกัน เจ้าโกรธเขาหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “นั่นไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรข้ากับหูเฟิงก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์เช่นนั้น แต่พวกท่านกลับเป็นสามีภรรยากัน อีกทั้งยังมีลูกด้วยกันอีก จะนำมาพูดในกรณีเดียวกันได้อย่างไรเล่า”
“นี่ไม่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานและมีลูกหรือไม่ ข้าคิดว่าก่อนหูเฟิงจะไปก็ต้องทรมานใจอยู่นานมากเช่นกัน เขาไม่อยากจากท่านลุงหู ไม่อยากจากเจ้าไป แต่เขาเป็นบุรุษ เขามีเรื่องที่เขาควรทำ สุดท้ายเขาจึงต้องไป เฉกเช่นเดียวกับอาอู่”
ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพียง พากันบ่นว่าโลกใบนี้วุ่นวายนัก หากใต้หล้านี้สงบสุข ไร้การศึกสงครามใดๆ ก็ไม่ต้องมีการจากเป็นจากตายเช่นนี้มากนัก
…
ฤดูหนาวทางตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเย็นมาก เดือนสิบก็จะมีหิมะตกลงมาครั้งใหญ่ นางเริ่มคิดถึงระบบทำความอบอุ่นในยุคปัจจุบัน แต่ที่นี่คงทำได้เพียงพึ่งพาเตียงอุ่นและเตาผิงแล้ว
ตอนที่สร้างบ้าน นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าอากาศในฤดูหนาวจะเย็นยะเยือกถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นนางต้องทำถ้ำหลบหนาวแน่
หูจ่างหลินช่วยจ้าวหลานเปลี่ยนฟืน
