าว รอบข้างก็ไม่มีผู้ใดถกกันเกี่ยวกับเรื่องสงครามที่ชายแดน นางจึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่ายังไม่ถอดใจ เริ่มสนทนากับบุรุษสองคนที่ร่วมโต๊ะเดียวกัน
“ท่านอาทั้งสองเป็นคนที่นี่หรือเจ้าคะ” พวกเขาสวมเสื้อผ้าต่างจากคนเมืองชิงหยวนอยู่ปาก สำเนียงก็แปลกหูเล็กน้อย
บุรุษไว้เครากล่าวว่า “พวกข้ามาจากเมืองหลวง มาส่งสินค้าที่นี่ พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้ว พูดตามตรงว่าที่นี่ค่อนข้างหนาวนัก หนาวจนตอนกลางคืนข้านอนไม่หลับเลยทีเดียว”
ไป๋จื่อยิ้มพลางพยักหน้า “อย่าว่าแต่คนจากเมืองหลวงอย่างพวกท่านว่าหนาวเลยเจ้าค่ะ คนท้องถิ่นเช่นพวกข้าก็รู้สึกหนาวเช่นกัน ถึงได้มาขอความอบอุ่นจากโรงน้ำชาที่นี่”
โรงน้ำชาคนมาก หน้าต่างที่ปกติลมโกรกก็ใช้ผ้าห่มฝ้ายบังเอาไว้ บวกกันมีเตาอุ่นน้ำชาขนาดเล็กวางอยู่ทุกโต๊ะ อุณหภูมิของที่นี่จึงอบอุ่นกว่าข้างนอกมาก
“จริงของเจ้า!” เขายิ้มว่า
“พวกท่านมาไกลจากเมืองหลวงถึงที่นี่ ไม่กลัวหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อถามอีก
อีกฝ่ายหลุดหัวเราะ “พวกข้าสองคนเป็นบุรุษตัวโต จะกลัวอะไรกัน”
“ทางตะวันตกเฉียงเหนือกำลังมีสงคราม ที่นี่ห่างจากชายแดนไม่ไกลเท่าไร ข้าได้ยินมาว่าพ่อค้าหลายคนไม่กล้ามาส่งสินค้าที่นี่แล้ว เพราะกลัวว่าจะพ
