องการทำ ก็ไม่มีเรื่องใดที่นางทำไม่ได้ พวกเขาไม่มีอะไรต้องกังวลใจอยู่แล้ว
อาอู่ก็ดีใจมากเช่นกัน เช่นนี้แล้วซู่เอ๋อก็จะได้ใช้ฝีมือของตนเองหาเงิน หากเขาไม่อยู่ก็จะได้วางใจลงได้มาก
ในเมื่อจิ้นอ๋องส่งโจวกังพาไป๋จื่อกลับมา นั่นเป็นเพราะทางนั้นจะเริ่มลงมือแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นทหารรบ ยามการต่อสู้จะปะทุขึ้นก็ควรจะเข้าสู่สมรภูมิ ควรทำเรื่องที่ชายชาตรีควรทำ
เขาไม่กล้าพูดเรื่องเหล่านี้กับซู่เอ๋อ และไม่กล้าบอกไป๋จื่อเด็ดขาด เมื่อพูดไม่ได้เช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับน้ำตาของภรรยาและบุตรสาวอย่างไร อีกทั้งกลัวตนเองจะใจอ่อนและลังเล
…
ไป๋จื่อเป็นคนที่ชอบลงมือทำงานมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อคิดใคร่ครวญเรื่องที่จะทำดีแล้ว นางก็ลงมือทำในทันที
นางฝากฝังการหาร้านค้าให้เถ้าแก่เฉิน อีกฝ่ายเป็นที่รู้จักในเมืองชิงหยวน การจะเช่าร้านสักสองร้านเป็นเรื่องง่าย เขาจึงให้นางเลือกทำเลได้ตามใจชอบ
ร้านสือเค่อตั้งอยู่ในทำเลที่คึกคักที่สุดในเมืองชิงหยวน ที่นั่นมีประชากรอยู่มาก นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดในการทำการค้า แต่ค่าเช่าก็เป็นเงินมหาศาลด้วยเช่นกัน
“เดือนละห้าสิบตำลึงเงิน? เหตุใดแพงเช่นนี้” จ้าวหลานฟังแล
