่เฉินเห็นนาง หัวใจที่เอาแต่คอยเป็นห่วงนางก็สงบลงได้เสียที หลายวันมานี้เขาไปที่หมู่บ้านหวงถัวอยู่หลายครั้ง ทว่าไม่แม้แต่จะได้พบหน้านาง คนในบ้านนางต่างก็อ้ำๆ อึ้งๆ เขาจึงดูออกว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน
“เจ้าไปที่ใดมา ข้าตามหาตัวเจ้าเสียให้วุ่น” เถ้าแก่เฉินบ่นนาง
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าไปเรียนหลอมยามาเจ้าค่ะ ไปขอวิชาความรู้จากหมออาวุโสที่ลึกซึ้งในวิชาแพทย์อย่างยิ่ง ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้เอง”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไร เหตุใดคนในบ้านของนางถึงไม่กล้าบอกความจริงกับเขากัน
เถ้าแก่เฉินรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ ทว่าไป๋จื่อตอบเขาเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่อยากซักไซ้ให้มากความอีก เข้าประเด็นสำคัญทันที “วันก่อนข้าไปที่บ้านของเจ้า ได้ยินมาว่าสมุนไพรในที่ดินโตเต็มที่แล้ว ทำอาหารเป็นยาได้แล้วใช่หรือไม่”
แตงดินในโกดังขายไปจนเกลี้ยงแล้ว เหล่าลูกค้าที่มาต่างก็เรียกร้องอยากชิมอาหารรายการใหม่ การค้าขายในช่วงนี้จึงนับได้ว่าดิ่งลงเหว
“แน่นอนเจ้าค่ะ ข้านำสมุนไพรมาด้วย พวกเราไปห้องครัวกันเลยเถอะ” ไป๋จื่อกล่าว
เถ้าแก่เฉินนำไป๋จื่อและอาอู่ไปที่ครัวด้านหลัง ขณะนี้ยังเช้าอยู่ ในครัวจึงกำ
