ี่แหละ ไป๋จื่อบอกว่าหูเฟิงไม่เป็นอะไร เช่นนั้นบุตรชายของเขาก็ต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน อย่างไรเสียไปจื่อก็เป็นภรรยาในอนาคตของหูเฟิง
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ดียิ่งนัก!”
นางยิ้มพลางยกตะกร้าผักในมือขึ้นมา “ท่านลุงหู ข้าเก็บสมุนไพรสดมาเล็กน้อยเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวจะทำอาหารเป็นยาให้พวกท่าน”
หรูเอ๋อร์ดึงชายเสื้อของไป๋จื่อพลางเขย่าไปมา “พี่ไป๋ ของขวัญของข้าเล่า”
ไป๋จื่อชะงักงัน ของขวัญ นางพูดเมื่อไรว่าจะนำของขวัญมาให้หรูเอ๋อร์
จ้าวซู่เอ๋อรีบกล่าว “คืออย่างนี้ หลังจากที่เจ้าไปวันนี้ หรูเอ๋อร์ก็งอแงจะหาแต่เจ้า เพื่อปลอบโยนนาง จึงทำได้เพียงพูดว่าเจ้าออกจากบ้านไปทำธุระ ยามกลับมาจะนำของขวัญมาให้ด้วย หากรู้ว่าเจ้าจะกลับมาวันนี้ ข้าจะให้อาอู่ไปซื้อให้นางที่เมือง”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ไป๋จื่อลูบเรือนผมของหรูเอ๋อร์ “ตอนนี้ข้าไม่มีของขวัญหรอก แต่พรุ่งนี้จะมีแน่ หรูเอ๋อร์เด็กดี วันนี้เจ้ากินข้าวให้หมด นอนหลับให้สนิท พรุ่งนี้ข้าจะนำความตื่นตาตื่นใจครั้งใหญ่มาให้เจ้า ดีหรือไม่”
หรูเอ๋อร์ปรบมือด้วยความดีใจ ร่างอวบกระโดดสูงละลิ่ว “ดียิ่งๆ! ข้าอยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เดี๋ยวนี้เลย!”
หลังจากหลอกล่อหรูเอ๋อร์ได้แล้ว ไป๋จ
