ครบพร้อมแล้วค่อยเริ่มกินก็ยังไม่สาย”
ไป๋จื่อยกถ้วยขึ้นอีกครั้ง แล้วยัดใส่ในมือของจ้าวหลาน “แค่พวกข้ารอก็พอแล้วเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้กินข้าวให้อิ่มท้องมากี่วันแล้ว รีบกินตอนที่มันยังร้อนเถอะนะเจ้าคะ”
จ้าวหลานเถียงนางไม่ไหว จึงทำได้เพียงยกถ้วยขึ้นกินน้ำแกงคำหนึ่ง น้ำแกงข้นดูข้นเหนียวทีเดียว แต่เมื่อเข้าปากแล้วกลับลื่นคอเป็นอย่างยิ่ง ไม่เลวเลย กินแล้วหอมเย็น ทั้งๆ ที่ตอนนี้มันร้อนระอุอย่างเห็นได้ชัด แต่เหตุใดกินเข้าไปในปากแล้วถึงรู้สึกเย็นได้เล่า
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง” ไป๋จื่อถาม
ทว่าจ้าวหลานไม่ส่งเสียงตอบรับ นางกินน้ำแกงข้นอีกคำหนึ่ง ครั้นน้ำแกงเข้าปากอีกครั้งแล้ว กลิ่นหอมเฉพาะตัวของมันทำให้คนกินรู้สึกสบายใจ ตัวน้ำแกงสดหวานนัก ทว่ารสหวานนี้พิเศษกว่าน้ำแกงหวานอยู่หลายส่วน ไม่ได้หวานเลี่ยน
“นี่เป็นน้ำแกงข้นจริงๆ หรือ” จ้าวหลานถาม
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนเจ้าค่ะ นี่เป็นสมุนไพรที่ปลูกในที่ดินของพวกเรา ข้าเก็บกลับมาเมื่อครู่นี้ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ อร่อยหรือไม่”
จ้าวหลานยิ้ม “หากกินสิ่งนี้แล้วรักษาโรคภัยได้ เกรงว่าบนโลกใบนี้คงจะไม่มีใครกลัวป่วยแล้ว ไม่แน่ว่าอยากจะป่วยกันด้วยซ้ำไป”
“มัน
