รักษาโรคไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ คุณสมบัติของอาหารเป็นยาคือปรับสมดุลร่างกาย เมื่อผสมมันกับสมุนไพรหลายๆ อย่างแล้ว ก็ยิ่งช่วยให้มีประสิทธิภาพทางยามากยิ่งขึ้น” ไป๋จื่อกล่าว
สมุนไพรเหล่านี้ที่นางปลูก ล้วนเป็นสมุนไพรที่บำรุงร่างกายทั่วไป ไม่ใช่สมุนไพรช่วยชีวิตที่มีค่าราคาแพงอะไร
แม้จะมีประสิทธิภาพในการปรับสมดุลร่างกายมาก แต่ก็ห่างไกลจากการรักษาโรคมากนัก
จ้าวหลานกินน้ำแกงข้นอีกสองคำ ก่อนจะยิ้ม “หากกินสิ่งนี้แล้วรักษาโรคได้ เกรงว่าร้านยาคงต้องปิดกิจการแล้วละ”
ระหว่างที่สนทนากัน เสียงม้าร้องก็ดังมาจากข้างนอก ไป๋จื่อรีบออกไปต้อนรับ แต่กลับเห็นว่าคนที่ลงจากรถม้ามีเพียงอาอู่และเสี่ยวเฟิง ไม่เห็นโจวกังแม้แต่เงา
เสี่ยวเฟิงเห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็รู้สึกดีใจอย่างเห็นได้ชัด รีบสาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปหานาง “เจ้ากลับมาแล้วหรือ สบายดีหรือไม่”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้าสบายดี” จากนั้นนางก็หันไปถามอาอู่ว่า “พี่ใหญ่โจวเล่า”
อาอู่ผูกม้าเรียบร้อย เขาถอนหายใจยาวๆ เสียงหนึ่ง “เขาไปแล้ว หลังจากพบเสี่ยวเฟิง และเห็นว่าบุตรชายของตนสบายดีมาก เขาก็จากไปทันที เขาบอกว่า…” เขาหยุดไปพักหนึ่ง กวาดสายตามองหูจ่างหลินและจ้าวซู่เอ
